้าอี้ที่ท่านเคยนั่ง มีเครื่องชาที่ท่านเคยใช้ดื่ม สิ่งของทุกอย่างในห้องนี้มันมีกลิ่นอายของท่านติดอยู่เต็มไปหมด ข้าเลยรู้สึกกังวลขึ้นมา”ตามที่เธอพูดออกมานั้น สายตาที่ลึกลับสุขุมของซูเจ๋อก็ได้จ้องมองไปยังเธอเฉินเสียนเรียกสติตัวเองกลับมาจากการขบคิดเรื่องที่เกิดขึ้นไปแล้ว ยื่นมือไปตบที่ต้นคอตัวเองและรู้สึกหงุดหงิดใจขึ้นมาเล็กน้อย เธอกำลังพูดจาเหลวไหลอะไรออกไป หาเรื่องอื่นพูดไม่ได้แล้วหรือ……ซูเจ๋อยื่นมือออกไปลูบที่ใบหูของเธออย่างประณีต นิ้วมือของเขาไล่ไปตามโคร่งร่างของใบหูเธอ จึงทำให้เห็นว่าบริเวณกกหูชมพูอ่อนของเธอนั้นกำลังแผ่ความร้อนออกมาเฉินเสียนก็รับรู้ได้ถึงความร้อนที่ถูกแผ่ออกตั้งแต่บริเวณลำคอของตัวเองขึ้นไปเธอหันศรีษะเพื่อหลบซ่อน จ้องตาขู่ซูเจ๋อพร้อมเอ่ยว่า“เมื่อครู่ข้าถูกท่านสะกดด้วยเวทมนต์ สิ่งที่ข้าพูดอะไรออกไปนั้นท่านอย่าถือสา”ซูเจ๋อสัมผัสลูบไล้ด้วยนิ้วที่เบามือ ยังคงครุ่นคิดอยู่กับนิ้วที่สัมผัสอุณหภูมิที่กกหูของเธอเมื่อครู่นี้ เขายิ้มออกมาแล้วเอ่ยว่า“พูดคุยอะไรกันดี ไม่ว่าท่านจะพูดอะไรข้าก็ชอบที่จะฟัง”เวลานั้น นางกำนัลก็เข้ามาตามที่ได้รับคำสั่งไป นำนํ้าแข็งและผ้าฝ้ายที่ซูเจ๋อต้องการมาให้ซูเจ๋อย่างกายเดินไปปิดประตูอย่างสบายๆ เมื่อประตูถูกปิดสนิท ในใจของเฉินเสียนก็รู้สึกกังวลขึ้นมาอย่างแปลกประหลาดทันที651
เธอเห็นซูเจ๋อใช้ผ้าฝ้ายห่อก้อนนํ้าแข็งเอาไว้แล้วม้วนเป็นก้อนกลม จึงอดไม่ได
