้ที่จะถามขึ้นว่า “ท่านเอามาทำอะไร？”ซูเจ๋อนั่งลงบนโต๊ะ แล้วกวักมือเรียกเธอพร้อมกับพูดขึ้นว่า“มานั่งตรงนี้เร็ว”เฉินเสียนเตรียมป้องกันตัวจากเขาเล็กน้อยเขาชี้นิ้วไปที่ตาของเธอ แล้วเอ่ยว่า“ตาของท่านค่อนข้างจะบวม ข้าจะช่วยประคบเย็นให้ก็เท่านั้น”เฉินเสียนรีบยกมือขึ้นสัมผัสกับดวงตาของตัวเองทันที ปฏิกิริยาใต้สำนึกแรกของเธอนั้นก็คือ“น่าเกลียดมากเลยใช่หรือไม่？”เธอหลับตาลงแล้วมานั่งลงตรงข้ามกับซูเจ๋อ ก็คิดกับตัวเองในใจว่าอายุขนาดนี้แล้ว ยังจะร้องไห้จนตาบวมต่อหน้าเขาอีก มันช่างน่าอับอายเสียจริงซูเจ๋อเกี่ยวนิ้วของเธอเพื่อแสดงเจตนาให้เธอยื่นศรีษะมาให้เขาเฉินเสียนจึงขยับก้มศรีษะเข้าไปใกล้ แต่เมื่อยื่นศรีษะไปแล้วก็รู้สึกว่าเมื่อยล้าที่ลำคอ เธอจึงวางศรีษะลงบนพื้นโต๊ะแต่คิดไม่ถึงว่าซูเจ๋อจะยื่นมือออกมารองรับศรีษะของเธอไว้ได้ทันเวลาพอดีคางของเธอไม่ได้วางลงบนพื้นโต๊ะ แต่กลับวางลงบนฝ่ามือของเขาเฉินเสียนใจสั่น เมื่อกำลังจะลุกขึ้น ซูเจ๋อก็ใช้มือที่รองคางควบคุมเธอเอาไว้แล้วนำก้อนผ้าฝ้ายห่อนํ้าแข็งประคบเข้าไปที่หางเธอพร้อมกับพูดเบาๆว่า“อย่าขยับ แล้วหลับตาลง”เฉินเสียนหลับตาลงอย่างโดยดี ความเย็นฉํ่าสัมผัสเข้ากับบริเวณรอบดวงตาของเธออย่างเบามือ ทำให้เธอนั้นรู้สึกสบายมาก652
ถึงแม้จะหลับตาอยู่ เธอก็ยังสัมผัสได้ว่าซูเจ๋อกำลังจ้องมองมาที่ใบหน้าของเธอตลอดผ่านไปสักครู่ ซูเจ๋อเพิ่งจะเริ่มพูดขึ้นว่า “ไม่ได้น่าเกลียด ข้
