๋อเห็นว่าดวงตาของเฉินเสียนนั้นหายบวมแล้ว จึงดึงมือกลับแล้วเอ่ยว่า “เสร็จแล้ว”มืออีกข้างของซูเจ๋อยังคงรออยู่ที่คางของเฉินเสียน เธอลืมตาขึ้นไปสบตามองเขาอย่างลุ่มหลง กระซิบเสียงเบาๆว่า “ทำไมคืนนี้ท่านถึงดื่มเหล้าล่ะ？หรือเพราะว่าตอนนี้ท่านชอบดื่มเหล้าขึ้นมาแล้ว”ซูเจ๋อใช้ความคิด แล้วตอบกลับอย่างจริงจังว่า “ข้าขี้ขลาดเลยดื่มเหล้าเพื่อที่จะเสริมความกล้าในการจูบท่านที่ท้องพระโรงนั่น”เฉินเสียนเม้มปากให้เขาแล้วเอ่ยว่า “ท่านนั่นกล้าหาญมาก ในตอนนี้ทั้งราชสำนักเป่ยเซี่ยของท่านต่างก็รู้ว่าข้ากับท่านไม่ชัดเจนกันแล้ว ข้าเชื่อฟังท่านมาตลอด เวลาอยู่คนเดียวนั้นห้ามสัมผัสเหล้า เมื่อก่อนก็ไม่อนุญาตให้ใครรินเหล้าให้ท่านได้ เว้นแต่ถ้าท่านจะชอบดื่มเหล้าขึ้นมาเอง ”เธอย่นคิ้วพร้อมเอ่ยขึ้นอย่างอุตลุดว่า“ไม่ ถึงแม้ว่าท่านชอบก็ไม่ได้ ร่างกายของท่านยังไม่หายดี ดื่มเหล้าแบบนี้ไม่ได้ แล้วท่านก็อย่าได้พูดว่ามันเป็นการหมุนเวียนสลายเลือดคั่งอีกเลย มันทำลายร่างกายก็คือทำลายร่างกาย”ใบหน้าตาของซูเจ๋อแสดงให้เห็นถึงความสบายใจ ที่แท้ความรู้สึกที่ถูกเธอเป็นห่วงเพราะความคิดถึงก็เป็นเช่นนี้นี่เอง เขาตอบเธอว่า“เหล้าในคืนนี้หมักมาเป็นเวลานานถือว่าเป็นเหล้าที่ดีเลยล่ะ แต่ต่อไปนี้ข้าจะไม่ดื่มแล้ว”
655
