ขา อยู่กับความทรมานกับการรอคอยที่ยาวนาน ก็สงบลงอย่างช้าๆคล้ายดั่งว่าเขาหายไปจากชีวิตของเธออย่างกะทันหันแม้แต่องค์จักรพรรดิเป่ยเซี่ยยังไม่รู้เลยว่าเขาไปที่แห่งใด สืบเสาะรู้เพียงเขาพาทหารอารักขาติดตามออกไปจากราชนิเวศน์ในคืนนั้นเลย เขาออกไปจากเมืองชิงไห่ซูเซี่ยนไปหาองค์จักรพรรดิเป่ยเซี่ยเพราะต้องการรู้สถานที่พักระหว่างเดินทางของซูเจ๋อ ดวงตาแดงกํ่ากล่าวว่า “ฝ่าบาทเอาท่านพ่อของกระหม่อมไปซ่อนใช่หรือไม่? ฝ่าบาทรู้ว่าท่านแม่ของกระหม่อมกำลังรอเขาอยู่！”องค์จักรพรรดิเป่ยเซี่ยก็กลัดกลุ้มใจ กล่าวว่า “ข้าส่งคนไปสืบเสาะทั่วทุกสารทิศแล้ว พอมีข่าวคราวจะรายงานทันที หลานรักครั้งนี้ข้าไม่ได้ซ่อนจริงๆ เป็นเขาที่พาคนออกไป”องค์จักรพรรดิไม่วางใจเป็นอย่างมาก เปรียบเทียบความไม่วางใจเรื่องสุขภาพของซูเจ๋อแล้ว พระองค์ยิ่งไม่วางใจเจตนาที่ซูเจ๋อไปครั้งนี้เฉินเสียนยังอยู่ในราชนิเวศน์ หากไม่ใช่ว่ามีเรื่องร้อนใจเป็นอย่างมาก เขาจะไปในคืนนั้นโดยไม่อำลาที่ไหนกัน? สิ่งที่กลัวก็คือกลัวจุดมุ่งหมายที่เขาไป จะมีความเกี่ยวข้องกันกับการต่อสู้กันภายในราชสำนักแต่สิ่งนี้ที่ดีที่สุดคืออย่าให้ต้าฉู่กับเย่เหลียงรู้เรื่องเหล่านี้ ถึงอย่างไรก็ไม่ใช่เรื่องที่ดีอะไรเฮ่อโยวกับเหลียนชิงโจวมาหาเฉินเสียน612
เหลียนชิงโจวกล่าวว่า “สภาพร่างกายของขบวนผู้ขับเรือหายดีแล้ว ออกเดินเรือกลับน่าจะไม่มีปัญหาอะไรพ่ะย่ะค่ะ ”เฉินเสียนหรี่ตา พักใหญ่กล่าว
