เสียงเคาะประตูนั่นทำให้เฉินเสียนตื่นตระหนกทันทีตัวของเย่ซวิ่นครึ่งหนึ่งนอนนาบอยู่บนโต๊ะ หัวเราะหึหึขึ้นมา เขาทอดถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา และมีเสียงหัวเราะทุ้มตํ่าดังมาตามมาติดๆ มีความอบอุ่นซ่อนเร้นอยู่ยากที่จะอธิบายได้ บวกกับนํ้าเสียงที่อ่อนโยน คล้ายดั่งเสียงหยอกล้อกันระหว่างชายหญิงเย่ซวิ่นกล่าวว่า “โอ้ มีคนมาเคาะประตู ใช่อาเซี่ยนกลับมาหรือเปล่านะ”เสียงเคลื่อนไหวภายในห้องซูเจ๋อไม่มีทางจะไม่ได้ยินได้ ด้านในนั้นไม่ได้มีเฉินเสียนเพียงคนเดียว นํ้าเสียงอบอุ่นนุ่มนวลนั่นชัดเจน ทำให้ซูเจ๋อหลุบตาลงตํ่าและมีความเยือกเย็น“เจ้าประพฤติตัวให้ดี”ว่าแล้วเฉินเสียนก็ค่อยๆปล่อยเย่ซวิ่น มองเห็นเย่ซวิ่นนอนราบอยู่บนโต๊ะไร้การเคลื่อนไหว เธอถึงได้หมุนตัวออกไปเปิดประตูแต่พอเฉินเสียนหมุนตัวไป เย่ซวิ่นก็ลุกขึ้นและเขาเดินตามเฉินเสียนไปอย่างไม่รีบร้อน พร้อมกับปลดชุดของตนออกแล้วทิ้งลงในห้องหากเขาไม่ทำอะไรสักหน่อย ก็ไม่ใช่ว่าถูกเฉินเสียนตีโดยที่เขาไม่ได้อะไรเลยนะหรือ? ตอนที่เฉินเสียนลงมือตีเขาอย่างไร้นํ้าใจไมตรี เขาคล้ายดั่งมีความอยากแก้แค้นแฝงอยู่ด้านในเล็กน้อยเฉินเสียนไม่ได้คิดอะไรมาก เธอคิดว่าเป็นซูเซี่ยนกลับมาแล้วจริงๆ ส่วนเรื่องที่เย่ซวิ่นอยู่ในห้องของเธอนี้ โดยพื้นฐานแล้วมันไม่ได้คุ้มค่าราคาเธอเลยไม่ได้ให้ความสำคัญ รอสักครู่เมื่อเปิดไฟแล้ว ยังสามารถร่วมกันกับซูเซี่ยนจัดการเขา601
อิงตามสภาพห้องที่ระเการะก
