ณาไตร่ตรองกล่าวกับเฉินเสียนว่า “หากท่านยังต้องการให้เขาอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนท่านก็มิเป็นไรนะ”ก่อนหน้านั้นที่พูดเป็นคำพูดที่เฉินเสียนพูดด้วยความโมโหกับเย่ซวิ่น ตอนที่เธอพบซูเจ๋อก็เข้าใจทันทีว่าเย่ซวิ่นแอบเข้ามาในห้องเธอไม่ใช่มาหาเรื่อง เขามีจุดมุ่งหมายอื่น604
ตอนนี้จุดมุ่งหมายเขาสำเร็จแล้ว ทำให้ซูเจ๋อเห็นภาพที่ชุดเธอกับเย่ซวิ่นรุ่งริ่งไม่เป็นระเบียบมีช่วงเวลาสั้นๆ ที่ใจอยากจะสังหารเย่ซวิ่นจนตายจริงๆ เย่ซวิ่นเองก็สัมผัสสังเกตได้ เพราะฉะนั้นถึงได้อออกจากห้องมาอยู่ในเรือนก่อนได้ยินซูเจ๋อพูดเช่นนี้ ใจของเฉินเสียนเจ็บปวดระทมอย่างมาก กล่าวว่า “ท่านคิดว่าข้าเป็นหญิงเช่นนั้นที่หาใครคนไหนก็ได้มาค้างแรมด้วยได้งั้นหรือ?”ซูเจ๋อกล่าวด้วยนํ้าเสียงแผ่วเบาว่า “ถึงอย่างไรเขาก็เป็นคนในวังหลังของท่าน”นี่เป็นเรื่องจริงที่ซูเจ๋อคิดที่อยากจะไม่สนใจอย่างมาก แต่วันนี้พบเย่ซวิ่นกับเฉินเสียนอีกครั้ง เขาเพิ่งจะได้รู้ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่สามารถไม่สนใจได้เขาไม่ได้อยู่ต้าฉู่ ไม่รู้ว่าสภาพการณ์ในวังหลังของต้าฉู่เป็นอย่างไรบ้าง แต่เนื่องจากในวังหลังของเธอมีคนอยู่ คํ่าคืนที่ยาวนานไร้ขีดจำกัดเยี่ยงนี้ อาจจะขาดไม่ได้ต้องมีเขามาอยู่ด้วยจริงๆเฉินเสียนทอดถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา กล่าวว่า “ใช่ ถึงอย่างไรเขาก็เป็นคนในวังหลังของข้า เมื่อสมัยนั้นเหตุใดเขาถึงเข้ามาในวังหลัง ท่านก็ได้ลืมเลือนมันไปแล้ว”ซูเจ๋อกล่าวว่า “คืนนี้อาเซี
