ด้ยินเสียงของตนเองกำลังกล่าวว่า“ท่านอ๋องรุ่ยป่วยหนักเพิ่งจะหาย ดื่มเหล้าแล้วเหมาะสมหรือ?”ซูเจ๋อกล่าวว่า “มิเป็นไร เหมาะสมที่จะดื่มเหล้า สามารถหมุนเวียนเลือดพลังในร่างกายไม่ติดขัด”แต่เธอจำได้ว่าเขาไม่ดื่มเหล้า ในเมื่อเขาไม่ชอบ เหตุใดยังต้องไปสัมผัสมัน?แต่บางทีอาจเป็นเมื่อก่อนไม่ชอบ ตอนนี้ชอบแล้วครั้นแล้วเฉินเสียนเลยกล่าวว่า “เช่นนั้นข้าใช้ชาแทนเหล้า อวยพรให้ท่านอ๋องรุ่ยหายเป็นปกติในเร็ววัน”595
ซูเจ๋อเทเหล้าลงจอกที่สอง แต่ทว่าเลิกคิ้วกล่าวว่า “ใช้ชาแทนเหล้า?ข้าจำได้ว่าองค์จักรพรรดิแห่งต้าฉู่ดื่มเหล้า”เฉินเสียนหัวเราะ แล้วกล่าวว่า “ตอนที่อยู่คนเดียว ไม่ดื่มเหล้า”“ตอนที่อยู่คนเดียวหรือ”นิ้วมือของซูเจ๋อชะงัก ทันทีหลังจากนั้นยกจอกเหล้าขึ้น นํ้าเหล้าลงคอ เขากล่าวอย่างเรียบเฉยว่า “เหล้านี้รสชาติไม่เลวนะ”แต่ทว่าเฉินเสียนมองแล้วเจ็บปวดหัวใจ เธออดไม่ได้ที่จะนึกถึงเมื่อก่อนตอนที่เธอปกป้องไม่ให้คนอื่นบีบบังคับเขาดื่มเหล้ามอมเหล้าเขา เธอรักและคำนึงถึงร่างกายของเขา รักและคำนึงถึงความชอบของเขา แล้วเหตุใดเขาถึงไม่รักและคำนึงตนเอง?เย่ซวิ่นกล่าวอีกว่า “เมื่อครู่พูดถึงไหนแล้ว? อ้อ พูดถึงตอนที่ว่าองค์จักรพรรดิแห่งต้าฉู่ควรจะเรียกท่านอ๋องรุ่ยว่าน้า แต่นี่เหมือนว่าองค์จักรพรรดิเป่ยเซี่ยกับองค์จักรพรรดิต้าฉู่มีความแค้นกันมาก่อน เพราฉะนั้นตอนนี้ถึงได้พูดถึงเรื่องอะไรนะองค์หญิงเกี่ยวดอง ใช่หรือไม่ว่าเชยเกิน
