จักรพรรดิเป่ยเซี่ยดูแข็งทื่อ จ้องไปที่ซูเซียนและตรัสว่า “เจ้าตัวน้อยนี่ถูกส่งมาแย่งลูกชายของข้างั้นหรือ? ยังเด็กยังเล็กแท้ ๆ แต่กลับมีกลอุบายมากนัก”ซูเซี่ยนเล่นหมากรุกต่อไปอย่างสบาย ๆ และกล่าวว่า “ฝ่าบาทยังจะเล่นหมากรุกอีกไหมพ่ะย่ะค่ะ?”จักรพรรดิเป่ยเซี่ยไม่สามารถทำอะไรเขาได้ เอาเถอะ พอเถอะ สามารถทำให้หลานชายที่รักอยู่กับพระองค์ได้ในคืนนี้ก็ควรต้องมีสิ่งแลกเปลี่ยน เด็กคนนี้ฉลาดหลักแหลมเสียจริง ตั้งแต่ที่เขามาถึงที่นี่ เขาก็มีแผนการไว้ตลอดเวลาไม่ง่ายเลยที่เขาจะสงบสติอารมณ์และใช้เวลาทั้งวันกับพระองค์ที่นี่ได้จักรพรรดิเป่ยเซี่ยคิดว่า ต่อให้ออกคำสั่งห้ามไม่ให้ซูเจ๋อพักค้างคืนที่เรือนของเฉินเสียน ก็ไม่แน่เสมอไปที่จะขัดขวางได้ เรื่องอย่างว่าของผู้หญิงผู้ชายพระองค์ไม่สามารถกำหนดได้ ขอเพียงแค่เฉินเสียนไม่นำตัวลูกของเธอหนีพระองค์ไปก็พอแล้วจักรพรรดิเป่ยเซี่ยคิดไปเองว่า ที่พระองค์ทำแบบนี้ก็ถือว่าทรงพระทัยดีมากแล้ว แต่มองยังไงก็รู้สึกเหมือนลูกชายตัวเองจะเสียเปรียบจักรพรรดิเป่ยเซี่ยตรัสกับซูเซี่ยนว่า “ทำไมเจ้าถึงตัดสินใจทำแบบนี้แทนท่านแม่ของเจ้าล่ะ สนมในวังหลังของท่านแม่ของเจ้ามีตั้งเยอะ และไม่ใช่ว่าจะต้องเป็นท่านพ่อของเจ้าเท่านั้น หากท่านแม่ของเจ้าต้องการคนดูแล ก็สามารถไปหาเหล่าชายหนุ่มรูปงามนั้นได้”สีหน้าของซูเซี่ยนดูเย็นชาเล็กน้อยและกล่าวว่า “ท่านแม่รู้จักปฏิเสธอย่างเคร่งครัด บริสุทธิ์และรักต
