เป่ยเซี่ยก็รีบตรัสอย่างรวดเร็ว “ก็ได้ก็ได้ ข้าไม่พูดถึงหลานหรือปู่ก็ได้ ขอเพียงแค่เจ้าหาข้าก็พอใจแล้ว!”ซูเซี่ยนจึงเดินกลับมาซูเซี่ยนเงียบมากและพูดน้อย แต่เขาเต็มใจที่จะอยู่ที่นี่ และจักรพรรดิเป่ยเซี่ยก็อารมณ์ดีอยู่แล้วจักรพรรดิเป่ยเซี่ยถามว่าเขาอยู่ที่ต้าฉู่เป็นอย่างไรในช่วงหลายปีที่ผ่านมาและซูเซี่ยนก็ตอบได้ดีมากพระองค์เคยได้ยินท่านอ๋องมู่กล่าวว่าอาเซี่ยนชอบฟังเรื่องราว จึงเป็นเรื่องดีที่จะเล่าให้อาเซี่ยนฟังเกี่ยวกับเรื่องของพระองค์ที่เคยประสบในช่วงครึ่งชีวิตของพระองค์ซูเซี่ยนอยู่ในห้องบรรทมของพระองค์จนถึงเวลาเที่ยงวันจักรพรรดิเป่ยเซี่ยตรัสว่า “วันนี้ตอนเช้าข้าให้คนไปซื้อปูที่ชายทะเลกลับมาเที่ยงนี้ก็อยู่กินปูกับข้าที่นี่นะ”ซูเซี่ยนหันไปพูดกับนางกำนัลว่า “เจ้ากลับไปบอกจักรพรรดินีต้าฉู่หน่อยเที่ยงนี้ข้าจะไม่กลับไปร่วมเสวยอาหารเที่ยงกับพระองค์แล้ว หากพระองค์เบื่อที่จะเสวยคนเดียวก็ให้เสด็จไปที่ท่านอ๋องรุ่ย วันนี้หากข้าไม่กลับไป ก็ให้ท่านอ๋องรุ่ย568
ดูแลจักรพรรดินีต้าฉู่ให้ดี และรับผิดชอบในการบรรเทาความกังวลและความเบื่อหน่ายของพระองค์”นางกำนัลมองไปยังจักรพรรดิเป่ยเซี่ย เพื่อรอคำสั่งจากจักรพรรดิเป่ยเซี่ยซูเซี่ยนมองไปที่จักรพรรดิเป่ยเซี่ยและกล่าวว่า “ทำไมหรือ ให้ลูกของท่านแม่มาร่วมเสวยกับฝ่าบาท ให้ลูกของฝ่าบาทร่วมเสวยกับท่านแม่ของกระหม่อมไม่ได้หรืออย่างไร?”จักรพรรดิเป่ยเซียถอนหายใจและโบกม
