็ไม่เลวนะ”แต่เฉินเสียนนอนหลับไม่สนิท เธอรู้สึกว่าใบหน้าของเธอซีดเผือด เธอไม่ต้องการมองไปที่ซูเจ๋อโดยตรง หากเธอปล่อยให้เขาเห็นรอยคลํ้าของเธอ มันคงน่าเกลียดน่าแปลกที่เธอสนใจเรื่องแบบนี้จริงดังนั้นในระหว่างมื้ออาหาร เฉินเสียนจึงก้มหน้าลง ซูเจ๋อคีบผักใส่ในชามของเธอ และเธอก็กินต่อไปอย่างเงียบ ๆหลังอาหาร เฉินเสียนต้องการกลับไปที่ห้องเพื่อนอนพักผ่อน แล้วหันกลับมาพูดว่า “ข้าอิ่มแล้ว ส่วนท่านตามสบาย”ทันใดนั้นเธอก้าวเข้าไป และก็มีคนเดินตามเธอเข้าไป เปลือกตาของเฉินเสียนกระตุก เธอรีบหันมาผลักซูเจ๋อออกไปนอกประตูเธอรู้สึกหายใจติดขัดและกล่าวว่า “ท่านต้องการทำอะไร?”ซูเจ๋อหัวเราะและกล่าวว่า “ก็ท่านบอกให้ข้าตามสบายไม่ใช่หรือ”563
“แต่ตอนนี้ข้าต้องการนอนกลางวัน”“ข้าก็รู้สึกง่วงนิดหน่อย”ในที่สุดเฉินเสียนก็ลืมตาขึ้นและจ้องไปที่เขา “ท่านง่วงท่านก็กลับไปนอนที่ห้องของท่าน”ซูเจ๋อกล่าว “เสวยเสร็จ ข้าขี้เกียจ ขี้เกียจเดินกลับไปนอน”
564
