ะเอียดก็ไม่ปานบรรยากาศในห้องโถงหยุดนิ่งไปในทันทีเวลานี้ซูเซี่ยนพึ่งจะเงยหน้าหันมองมาทางนี้ สีหน้าและแววตาของเขาเรียบเฉย นัยน์ตาขาวดำแบ่งแยกชัดเจนไร้ซึ่งคลื่นใดๆ ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น547
“ข้าน้อย ข้าน้อยสมควรตาย บังอาจลบหลู่ฝ่าบาท……” ใบหน้าของชายรูปงามผู้นั้นเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อที่เย็นเฉียบเฉินเสียนบิดข้อมือของเขาไว้ จากนั้นก็หมุนมือของเขาบิดไปยังด้านหลังสำหรับคนอ่อนแอเช่นพวกเขา แค่นี้ก็ราวกับว่าแขนของเขากำลังจะหลุดเสียให้ได้แล้วเวลานี้ชายรูปงามไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี เขาอุทานเสียงดังลั่น ใบหน้าบิดเบี้ยวไปด้วยความเจ็บปวดเสียงบรรเลงพิณในห้องโถงหยุดชะงักลง การร่ายรำจึงไม่อาจจะดำเนินต่อไปได้ไม่รู้ว่าจงใจหรือไม่ได้ตั้งใจ ชายรูปงามผู้นั้นทนความเจ็บปวดต่อไม่ไหว จู่ๆ ก็เสียหลักเซเข้ามาในอ้อมกอดของเฉินเสียน เขาหายใจเหนื่อยหอบด้วยความอ่อนแอ เป็นภาพที่ใครเห็นแล้วก็จะต้องเข้าใจผิดอย่างแน่นอนแต่แล้ว ซูเจ๋อก็ก้าวเท้าเข้ามาในลานสวนแห่งนี้ เมื่อเห็นว่าในห้องโถงมีไฟส่องสว่างอยู่ เขาจึงได้ตรงมายังห้องโถงทันทีในตอนแรกคนใน “วังหลัง” ของเฉินเสียนนั้นพักอาศัยอยู่ที่อีกสวน แต่คํ่าคืนนี้กลับว่างเปล่าไม่มีใครแม้แต่คนเดียว ต่อมาก็ได้ยินเสียงดนตรีดังขึ้นที่ลานสวนของเฉินเสียน เขาก็รู้ได้ในทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมา ก็ได้ทอดสายตามองผ่านกลุ่มชายรูปงามในห้องโถงนั้นขณะที่เขาจ้องตรงไปยังเฉินเสี
