ขนนกก็ไม่ปาน ดูสวยงามตระการตาไม่น้อย เธอนั่งอยู่พักหนึ่ง นึกในใจว่าทำไมบทเพลงนี้ถึงไม่มีท่าทีว่าจะจบสักที เย่ซวิ่นนั่งลงด้านข้าง หยิบพิณขึ้นมาหนึ่งคัน วางลงบนตักของเขา ดึงชุดของเขาเบาๆ แล้วก็เริ่มบรรเลงตามจังหวะเพลงมือของเขากำลังบรรเลงดีดสายบนพิณ คมดาบมากเหลือ ชำนาญเป็นอย่างยิ่งฟังเสนาะเพราะพริ้ง เฉินเสียนนึกไม่ถึงเลยว่าเขาเองก็มีความสามารถมากมายเช่นนี้เฉินเสียนนั่งอยู่นานอย่างไม่รู้ตัว เธอกำลังมองดูการแสดงด้วยสีหน้าท่าทางที่ชื่นชมก็เท่านั้น ไม่ว่าฝีมือการร่ายรำของบรรดาผู้ชายเหล่านี้จะดีสักแค่ไหน ก็ไม่อาจทำให้เธอรู้สึกคิดมากเป็นอื่นใดได้แต่แล้ว เหล่าบรรดาชายรูปงามเหล่านี้ยิ่งร่ายรำก็ยิ่งใจกล้าบ้าบิ่นมากขึ้น โบกสะบัดแขนเสื้อผ่านหน้าของเฉินเสียนเชิงหยอกเย้าและล้อเล่นเฉินเสียนรู้สึกลายตาไปหมด เธอจึงพูดกับเย่ซวิ่นว่า : “พอแล้ว ให้พวกเขาออกไป”543
เย่ซวิ่นไม่ได้หยุดมือของเขา จึงทำให้เสียงพิณก็ไม่ได้หยุดตามไปด้วย เขาที่เหมือนยังจมปลักอยู่ พูดขึ้นว่า : “องค์จักรพรรดินีไม่เชยชมต่ออีกสักหน่อยหรือลองดูว่ามีคนไหนตรงกับรสนิยมท่านบ้าง อยากจะหาคนที่เหมือนกับซูเจ๋อ ท่านสามารถหาได้จากที่นี่”พูดจบ สายตาก็จับจ้องไปที่ชายผู้หนึ่งบนแท่นของห้องโถง มีคนหนึ่งในกลุ่มนั้นเดินออกมาข้างหน้าอย่างโดดเด่นดูจากส่วนสูงของร่างกายแล้ว ก็มีสอดคล้องคล้ายคลึงกับซูเจ๋ออยู่บ้าง จู่ๆเฉินเสียนก็นึกถึงซูเจ๋อในชุดสีขาวบริสุท
