คํ่าคืนนี้เธอได้หลับลึกและสบายใจเป็นอย่างมาก เธอเฝ้าบอกและยํ้าเตือนสติตัวเองอยู่เสมออย่างไม่รู้ตัว ว่าความทรงจำของเมื่อคํ่าคืนนี้พิเศษเป็นอย่างมากพรุ่งนี้เมื่อตื่นขึ้น เธอจะต้องไม่ลืมมันเป็นอันขาดห้ามลืมเป็นอันขาดมันเหมือนกับฝันไม่มีผิด เวลาที่ฝันเห็นสิ่งที่มีค่ามากๆ ก็มักจะชอบยํ้าเตือนสติตัวเองอย่างไม่รู้ตัวเสมอ ว่าเมื่อตื่นขึ้นจากฝันแล้วจะต้องไม่ลืมเรื่องที่ฝันเป็นอันขาด แต่เมื่อตื่นขึ้น กลับพบว่าทุกสิ่งทุกอย่างได้หายไปอย่างไม่มีวันที่จะหาเจออีกวันถัดมา เมื่อเฉินเสียนตื่นขึ้น เธอก็รู้สึกหน้ามืดและเวียนหัวไปหมด เมื่อลืมตาขึ้นก็พบว่าซูเซี่ยนนั่งเฝ้าเธออยู่ข้างๆ เตียง ในมือของเขากำลังถือซุปสร่างเมาอยู่ซูเซี่ยนยื่นถ้วยซุปสร่างเมาให้กับเธอ พร้อมกับถามขึ้นว่า : “เมื่อคืนสนุกหรือเปล่า?”เฉินเสียนยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “สนุก”ต่อมา ในหัวของเธอก็รู้สึกตื้อไปหมดทั้งเช้า เฉินเสียนรู้ว่าเมื่อคืนนี้เธอมีความสุขเป็นอย่างมาก แต่มีความสุขเรื่องอะไรนั้น เธอกลับลืมมันไปเสียหมดเธอนั่งอยู่ที่ระเบียงทางเดิน เคาะศีรษะเบาๆ เฝ้าบอกให้ตัวเองคิดให้ออกสิเธอนึกขึ้นได้เพียงเลือนราง ว่าเมื่อคํ่าคืนที่ผ่านมานี้ เธอและซูเจ๋อได้นัดพบกัน ตอนนั้น ละครที่โรงละครได้จบไปตั้งนานแล้ว ซูเจ๋อพาเธอเดินไปที่ชายหาดปิ้งปูทานกัน528
ความทรงจำหลังจากนั้นทุกอย่างก็มืดไปหมดประเด็นสำคัญคือ เธอจำได้เลือนรางว่าเห
