้อย แต่ความหมายของรอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความอันตรายไม่น้อยเลยเฉินเสียนใจเสียไปหมด เธอตั้งใจจะลุกขึ้นจากระเบียงทางเดิน แต่เพราะเอนตัวมากเกินไปและเพราะทรงตัวไม่สมดุล จึงจะตกลงไปจากระเบียง532
เธอเบิกตากว้าง มองซูเจ๋อที่กำลังโน้มตัวลงมา เอื้อมมือประคองท้ายทอยของเธอ เพื่อปกป้องไม่ให้ศีรษะของเธอกระแทกโดนพื้นทันใดนั้นเอง จู่ๆ ลมก็หยุดนิ่ง แสงแดดก็เงียบสงบไปชั่วขณะเฉินเสียนคิดในใจ เธอจะต้องไม่ได้สติอย่างแน่นอน ไม่งั้นเธอจะควบคุมตัวเองไม่ได้แบบนี้ได้อย่างไรกัน จ้องมองเขาตาไม่กะพริบ จ้องมองจนราวกับต้องมนต์ จ้องมองโดยที่ไม่อาจละสายตาจากเขาได้แววตาของซูเจ๋อลุ่มลึก เขาพูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงที่แหบพร่า ที่ฟังไม่ออกด้วยซํ้าว่าเขากำลังโกรธหรือโศกเศร้า : “มันน่าขันที่ข้าไม่รู้สึกว่าการที่ท่านเบี้ยวข้าทำไม่รู้ไม่ชี้เช่นนี้แล้วจะเหมือนคนแปลกหน้า ต่อไปในภายภาคหน้า ท่านจะเบี้ยวข้าเช่นนี้ทุกครั้งเลยใช่ไหม?”เฉินเสียนอ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออกสักคำซูเจ๋อหรี่ตาลง เขาพูดขึ้นด้วยความโกรธและแค้นใจว่า : “เมื่อคืนข้าจะส่งท่านกลับมาทำไมกัน ข้าควรจะพาท่านกลับไปที่ห้องของข้ายังดีเสียกว่า เมื่อท่านตื่นขึ้นมาบนเตียงของข้าแล้ว ข้าจะดูว่าท่านจะแก้ตัวอย่างไรอีก?”เฉินเสียน : “……”ใบหูของเธอแดงกํ่าขึ้นมา ดวงตาชุ่มชื้นประกายแวววาว ในสายตาของซูเจ๋อนั้น เธอมีเสน่ห์และเย้ายวนเสียนี่กระไรไม่รู้ว่าสถานการณ์เปลี่ยนไปตั้งแต่ตอนไหน ซูเจ
