ู้สึกว่าหายใจไม่ค่อยออกในโรงละครช่างเงียบเหงา ละครก็ได้จบแล้วจริงๆ และแขกในโรงละครต่างแยกย้ายไปหมดแล้ว โคมไฟสีแดงที่ด้านหน้ายังคงสว่างอยู่ และเฉินเสียนจ้องไปที่คนที่ยืนรออยู่อย่างเงียบๆ ใต้โคมไฟเขามองมาที่เฉินเสียนในเวลาที่เหมาะสม และไม่คิดว่านางจะรีบร้อนวิ่งมาขนาดนี้ เขาก็ตกตะลึง จากนั้นก็ยิ้มแล้วพูดว่า “ท่านไม่จำเป็นต้องรีบร้อนขนาดนั้น ข้าจะรอท่านอยู่ที่นี่เสมอ”นางลากเท้าอันอ่อนนุ่ม ก้าวไปข้างหน้า และยืนต่อหน้าเขา แล้วมองขึ้นไปที่เขา ดวงตาเริ่มร้อนผ่าวเล็กน้อย และก็กระซิบด้วยเสียงแหบ “ยังมีการแสดงอีกไหม?”ซูเจ๋อเหยียดมือออก รวบผมที่เปียกโชกบนขมับของนาง และพูดเบาๆ ว่า“ไม่มีแล้ว แต่ในเมืองยังมีที่อื่นๆ มากมาย อยากไปกับข้าไหม?”เฉินเสียนสูดหายใจเข้าลึกๆ สองครั้ง พยายามทำให้หัวใจของนางสงบลง แต่มันไม่ได้ผล เพราะคนตรงหน้าที่ทำให้มันเต้นตามอำเภอใจความสงบและเหตุผลของนางที่อยู่ต่อหน้าซูเซี่ยน อยู่ในขณะนี้ก็ยังคงยุ่งเหยิงนางได้ยินแนวป้องกันในหัวใจของตัวเองพังทลายลงแล้ว เพราะนางให้โอกาสตัวเองอีกครั้งและต้องการเก็บความทรงจำดีๆ ไว้512
เมื่อมีความคิดเช่นนี้แล้ว ความปรารถนาที่จะเข้าร่วมกับซูเจ๋อก็ไม่สามารถระงับได้อีก และมันจะแพร่กระจายและเติบโตอย่างบ้าคลั่ง แม้จะเป็นเพียงคํ่าคืนสั้นๆ นางจะรักและหวงแหนกันทุกช่วงเวลานางพูดว่า “ข้าไม่มา ท่านก็จะรออยู่ที่นี่ตลอดใช่หรือไม่?”“ท่านก็ไม่ใช่มาแล้วรึ”เฉินเ
