ุดเขาก็ไม่เข้าไป ได้แต่ยืนเงียบๆ ข้างอยู่ด้านนอก และตั้งใจฟังซูเซี่ยนหันศีรษะมองดูแสงแดดอ่อนๆ อีกครั้ง และพูดกับตัวเองว่า “ถ้าท่านไม่กลับไปก็ไม่เป็นไร ลูกรู้ท่านไม่ได้เป็นอิสระ ลูกก็รู้ว่าท่านจำอดีตไม่ได้ ลูกไม่โทษท่าน แต่ท่านยังใช้มีดไปทิ่มแทงเข้าที่หัวใจที่บอบชํ้าของนางจนเป็นรูพรุนนับไม่ถ้วน เรื่องของพวกท่านสุดท้ายแล้วมีแค่นางเพียงคนเดียวที่จำได้ ท่านอาจจะไม่รู้ว่านางต้องเจ็บปวดและต้องโดดเดี่ยวมากเท่าใด”“ตอนแรกท่านไม่พูดอะไรสักคำก็จากไป ทิ้งนางไว้ตามลำพังและก็ได้ตามหาท่านอย่างบ้าคลั่ง ทุกคนบอกว่าท่านตายแล้ว แต่นางหาท่านไม่พบ และไม่ยอมรับว่าท่านตายแล้ว นางจึงชี้จุดนี้มีความหวังเล็กๆ ว่าท่านยังมีชีวิตอยู่ จนต่อมารู้ว่าท่านป่วยแล้ว และอยู่ในระหว่างกำลังจะสิ้นใจนางจึงได้จัดการทุกอย่าง ความจริงเช่นนั้นโหดร้ายที่สุดสำหรับนาง และการตายทั้งเป็นนั้นทรมานที่โหดร้ายที่สุดสำหรับนาง”ซูเซี่ยนถือถ้วยนํ้าชาในมือเล็กๆ แน่นราวกับว่าเขาไม่ต้องการกลับไปสู่วันที่มืดมนที่สุด มันช่างไม่โหดร้ายกับเขามากแต่เขาก็ยังพูดว่า “นางไม่หวังที่จะมีชีวิตอยู่ ตอนนั้นนางคงคิดว่าตัวเองจะต้องค่อยๆ เหี่ยวแห้งไปอย่างนั้น นางบอกว่านางต้องการออกตามหาท่าน และดูว่าท่านจะรอนางอยู่ใต้ดินหรือไม่ ต่อมาหากไม่ใช้เพราะลูกที่ป่วย จนทำให้นางกลัว นางคงจะไม่รอดอย่างแน่นอน ยิ่งจะไม่มีการยืนหยัดสู้ต่อไป”ซูเจ๋อไม่สามารถหวนคืนสติได้เป็นเว
