ลานาน และกล่าวอย่างแผ่วเบาด้วยสีหน้างุนงง “ที่แท้ในอดีต ข้าเคยทำเรื่องเหลวไหลเช่นนั้นกับนางมาก่อน?”ซูเซี่ยนร้องไห้ออกมาอย่างเงียบๆ โดยไม่รู้ตัว และกล่าวกับซูเจ๋อว่า “ลูกได้เชื่อฟังคำพูดของท่านแล้ว โตไวๆ และปกป้องเสด็จแม่เมื่อท่านไม่อยู่ ก็เพราะลูก498
อยากจะปกป้องนาง ต้องการให้นางมีความสุข ถึงได้แอบมาที่นี่ ลูกได้พยายามทำเช่นนี้ แต่ว่าท่านอย่าตั้งตัวมาเป็นศัตรูกับลูกได้หรือไม่ เช่นนั้นเสด็จแม่ต้องเจ็บปวดแน่ บนโลกใบนี้ ไม่มีใครที่จะสามารถทำให้นางเจ็บปวดได้มากถึงขนาดนี้และมีเพียงแค่ท่านเท่านั้น”“เมื่อก่อนท่านสั่งลูกว่าต้องปกป้องเสด็จแม่ ดูแลนาง ดังนั้นลูกจะไม่ปล่อยให้ท่านต้องมารังแกนางอีก ตอนนี้ลูกมีแค่นางเพียงคนเดียว นางก็มีแค่ลูกเพียงคนเดียวเหมือนกัน หากพวกเราไม่ใส่ใจและพึ่งพาอาศัยกัน ต่อไปยังจะใช้ชีวิตได้อย่างไร?”จักรพรรดิเป่ยเซี่ยคิดว่าซูเซี่ยนเด็กที่มีอารมณ์รุนแรงจะไม่ร้องไห้ แต่ตอนนี้ได้ร้องไห้ออกมาแล้ว เพียงแค่นํ้าตาไหล แต่ไม่ได้มีเสียง ซึ่งทำให้หัวใจของจักรพรรดิเป่ยเซี่ยสั่นไหวได้จริงๆเด็กที่ดื้อรั้นเช่นนี้ มักเป็นคนที่ทำให้ใครวิตกกังวลที่สุดอย่างไรก็ตามจักรพรรดิเป่ยเซี่ยยิ่งรู้สึกไม่สบายใจมากกว่าที่เขามาที่นี่ในช่วงวันที่เขาและแม่ต้องพึ่งพาอาศัยกัน เขามาที่นี่ได้อย่างไรซูเจ๋อพูดอย่างคลุมเครือว่า “บอกพ่อที เจ้าและแม่ของเจ้าที่อยู่ในต้าฉู่”จักรพรรดิเป่ยเซี่ยมีความอดทนมาก จนอยาก
