ิเป่ยเซี่ยก็คิดที่จะแย้งหลานชายกลับคืนมาอีกครั้ง แต่ตอนนี้พบว่า ต้าฉู่พัฒนาขึ้นในเวลาเพียงไม่กี่ปีดังนั้นปีกของเฉินเสียนจึงสมบูรณ์ และเขาไม่สามารถแย้งกลับคืนมาได้แล้วไม่ว่าจะเป็นส่วนรวมหรือส่วนตัว จักรพรรดิเป่ยเซี่ยก็ไม่สามารถที่จะทำอะไรเฉินเสียนและซูเซี่ยนได้เฉินเสียนหันกลับเดินไปสองก้าว จักรพรรดิเป่ยเซี่ยที่อยู่ด้านหลังเอ่ยปากกล่าว “เจ้าจะทำอย่างไรกันแน่ ถึงจะยอมให้ข้ากับอาเซี่ยนได้พบกัน?”เฉินเสียนไม่ได้หันหน้ากลับมา และกล่าวอย่างคลุมเครือว่า “เป็นที่ข้าไม่ยอมให้พวกท่านปู่หลานได้เจอกันหรือ? คนที่ขัดขวางพวกท่านไม่ใช่ข้า แต่เป็นตัวท่านเอง เป็นที่ท่านไม่ยอมให้ข้าและพ่อของเขาได้พบกัน ทั้งเป็นท่านที่ทำให้ลูกชายข้าไม่มีพ่อ ตอนนี้ ท่านยังต้องการที่จะเป็นปู่ของเขา?”นางได้กล่าวด้วยนํ้าเสียงที่ทุ้มตํ่า กล่าวออกมาทีละคำพูด ว่า”ข้า และอาเซี่ยนไม่ต้องการ ของแบบนั้น”คิดย้อนไปเมื่อปีก่อน เมื่อที่เฉินเสียนที่อยู่ต่อหน้าจักรพรรดิเป่ยเซี่ยดูตํ่าต้อยเพียงใด โดนดูถูกเช่นไร นางก็ไม่ได้พูดอะไรสักคำ ในขณะนั้น นางคิดว่าเพียงสามารถทำให้เขาเปลี่ยนใจได้ ต้องการเพียงแค่ให้นางได้อยู่ด้วยกันกับซูเจ๋อ แม้จะเป็นการถ่อมตนให้ตํ่าลงเพื่อที่จะขอร้องใครนั้นมันก็สมเหตุสมผลแล้วในท้ายที่สุด จักรพรรดิเป่ยเซี่ยก็ยังไม่สามารถทำให้บรรลุความปรารถนาได้นางเคยแค้นใจหรือไม่? หากบอกว่าไม่เคยแค้นนั้นก็คงโกหกแต่ความคับแค้นใจที่สะส
