ทันใดนั้นเฉินเสียนก็รู้สึกขึ้นมาว่าเธอถูกเขาจูงจมูกมาตลอดทั้งวัน และเธอก็รู้สึกโง่เง่าพอแล้วเมื่อได้ยินซูเจ๋อพูดเช่นนั้น ความคับแค้นก็ไม่รู้ว่าปะทุขึ้นมาจากไหน เฉินเสียนกัดฟันกรอดและกล่าวว่า “ท่านชอบให้คนมายุ่มย่ามกับท่านเช่นนี้ ไม่ใช่ว่าท่านรักใคร่กลมเกลียวกับพราชายาคู่ชู้ตุนาหงันของท่านดีหรอกหรือ ท่านไปหานางเสียสิ… ตอนที่ข้าจากไปข้าเคยบอกว่าหากท่านมีใครสักคนอยู่เคียงข้างก็คงดี”เธอพูดไปแล้วก็หัวเราะขึ้นมา หัวเราะจนขอบตาเริ่มแดงกํ่า ฉับพลันนั้นก็เริ่มหมดแรง “ดีแล้ว ที่ในที่สุดท่านก็เข้าพิธีอภิเษกกับนางจนเสร็จสิ้น”‘คู่ชู้ตุนาหงัน’ คำนี้ทำให้เฉินเสียนนึกถึงคำพูดที่ซูเจ๋อพูดออกมาเมื่อคืน มันแหลมคมและทิ่มแทงเข้าไปในหัวใจของเธอราวกับมีด และวันนี้เธอยังคงรู้สึกเจ็บไม่สร่างเมื่อพูดขึ้นมาอีกครั้งในที่สุดเขาก็กลายเป็นสามีภรรยากับผู้อื่นเฉินเสียนขมวดคิ้วแน่น อันที่จริงเธอรู้ว่าตัวเองไม่พอใจเรื่องอะไร และเธอก็รู้ว่าเธอกำลังทุกข์ทรมานเพราะอะไรเธออยากให้เขามีชีวิตที่ดีอยู่บนโลกใบนี้ แต่สุดท้ายเธอก็ยังพ่ายแพ้ไม่เช่นนั้นจิตใจของเธอคงไม่เต็มไปด้วยความหมดอาลัยตายอยากและความไม่เต็มใจเช่นนี้มันเป็นความรู้สึกที่เหมือนกับการยกสมบัติอันลํ้าค่าที่สุดของตนเองให้ผู้อื่นจนมือของเธอว่างเปล่าไม่มีอะไรเหลืออีกต่อไป480
เฉินเสียนที่ตัวติดชิดกำแพงค่อยๆ เงยหน้ามองซูเจ๋อ เธอยิ้มอย่างเย็นชาและกล่าวว่า “ในเมื่อท่านมี
