ซูเซี่ยนหรี่ตาและบอกว่า “เรากำลังพูดถึงท่านพ่อของข้าอยู่ ดูเหมือนคำถามของท่านจะอยู่นอกเหนือการสนทนาของเรานะ”พวกเขากลับมาถึงพระราชวังตอนเที่ยงตรงพอดี เห็นได้ชัดว่าเฉินเสียนยังไม่กลับมา เธอกับซูเจ๋อยังอยู่ด้วยกันและคงจะไม่กลับมาเร็วๆ นี้ดังนั้นเฮ่อโยวและเหลียนชิงโจวจึงต้องไปกินข้าวกลางวันเป็นกับซูเซี่ยนเฮ่อโยวกล่าวว่า “ตอนนี้พระองค์ยังโกรธเคืองท่านพ่ออยู่หรือเปล่า ถึงแม้จะสูญเสียความทรงจำ แต่เขาก็ยังอยากกลับต้าฉู่เพื่อไปอยู่กับพวกท่านนะ”ซูเซี่ยนเงยหน้าขึ้นและถามว่า “ข้าบอกตอนไหนว่าข้าโกรธเคืองเขา”เฮ่อโยวจึงกล่าวอย่างจนปัญญาว่า “แล้วเหตุใดท่านยังทำเหมือนโกรธเขาเช่นนี้”“ข้าก็แค่เตือนเขาให้รู้ว่าวิกฤตมีอยู่ทุกที่ ถ้าเขาไม่กลับไป ยังมีคนอีกมากมายที่ต้องการแม่ของข้า”ในตัวเมือง ซูเจ๋อพาเฉินเสียนเดินแทรกตัวไปมาท่ามกลางฝูงชน เฉินเสียนถูกเขาลากมาอย่างไม่เต็มใจ ข้อมือถูกคว้าไว้ด้วยแรงกำลังที่เธอไม่อาจต่อต้านเฉินเสียนกำลังคิดว่าตั้งแนวร่วมกันไว้อย่างดี เตรียมแผนเปลี่ยนกลยุทธ์กันไว้อย่างดี แต่พอถึงช่วงเวลาสำคัญจริงๆ แม้แต่ลูกชายก็ยังทอดทิ้งเธออย่างเมินเฉย นี่เขายังเป็นลูกของเธอใช่ไหมนะเธอบังคับตัวเองไม่ให้สนใจในตัวซูเจ๋อ เธอจะคิดถึงอะไรก็ได้ จะมองอะไรก็ได้ทั้งนั้น แต่เธอจะคิดถึงหรือมองเขาไม่ได้474
มือข้างที่จับข้อมือของเธอไว้เคลื่อนไหวเล็กน้อย ทว่าไม่ได้คิดจะปล่อยเธอไปภายใต้แขนเสื้อนั้น นิ้วของเ
