เฉินเสียนยิ้มและกล่าวว่า “เขารู้สึกแปลกหน้าน่ะ องค์หญิงอย่าคิดมากเลย”องค์หญิงจาวหยางไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อยขนาดนั้น และหันมาหัวเราะอีกครั้งแต่เมื่อนางมองไปที่เฮ่อโยวและเหลียนชิงโจว นางเห็นว่าพวกเขามีใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย และแสงในดวงตาของเขายังคงเปล่งประกายบางเบาองค์หญิงจาวหยางไม่ได้พบเจอคนที่นางต้องการพบเจอในคณะที่ติดตามเฉินเสียนมาจากต้าฉู่นางจึงถามอย่างตรงไปตรงมา “จักรพรรดิต้าฉู่ ท่านแม่ทัพใหญ่คนนั้นล่ะเพคะ ทำไมเขาถึงไม่ได้มาด้วย?”เฉินเสียนยิ้มและกล่าวว่า “เขามีงานราชการที่ต้องปฏิบัติ หากองค์หญิงต้องการพบเขา ครั้งหน้าสามารถไปที่เมืองหลวงของต้าฉู่ ท่านก็สามารถเจอเขาได้แล้ว”องค์หญิงจาวหยางเกาศีรษะอย่างลำบากใจ “หม่อมฉันก็อยาก แต่ท่านพ่อของหม่อมฉันไม่อนุญาต ในหนึ่งปีมานี้หม่อมฉันหนีออกจากจวนมาหลายครั้ง ไกลสุดก็ออกจากเมืองหลวงไปเพียงหนึ่งกิโลเมตรกว่า ๆ เท่านั้นก็ถูกจับกลับมา พอเถอะไม่พูดถึงเรื่องนี้แล้วเถอะเพคะ”องค์หญิงได้ยินว่าเฉินเสียนต้องการไปเดินเล่นในเมือง ดังนั้นนางจึงขอเป็นผู้นำทางด้วยความกระตือรือร้นคณะออกจากที่เรือนและกำลังจะเดินทางไปที่เมืองชิงไห่เพื่อชมเมือง ก่อนออกจากราชนิเวศน์ พวกเขาเห็นกงกงคนใกล้ชิดของจักรพรรดิเป่ยเซี่ยรีบเดินเข้า462
มาที่นี่ เมื่อเห็นเฉินเสียนและซูเซี่ยน โค้งคำนับอย่างสุภาพและกล่าวว่า“จักรพรรดิต้าฉู่ ฝ่าบาทต้องการพบองค์รัชทายาทโดยลำพังพ่ะย่ะค่ะ”เฉินเสียนคร่
