ุนคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “รบกวนกงกงตอบกลับไปว่า หากมีเรื่องระหว่างสองอาณาจักรที่ต้องพูดคุยกัน องค์รัชทายาทของข้าอายุยังน้อยเกินไป ตอนนี้ยังไม่สามารถปฏิบัติภารกิจใหญ่ได้ สามารถพูดคุยกับข้าแทนได้ไหม แต่ตอนนี้ข้าไม่ว่าง รอให้ข้ากลับมาก่อนค่อยว่ากันอีกครั้ง”พูดจบ เธอก็จูงมือซูเซี่ยน สองคนแม่ลูกหันหลังและเดินไปตามขั้นบันไดที่ทอดยาวกงกงกล่าวด้วยความลำบากใจ “เอ่อ…จักรพรรดิต้าฉู่ ไม่ใช่เรื่องของสองอาณาจักรที่ต้องการปรึกษาหารือพ่ะย่ะค่ะ แต่เป็นเพราะฝ่าบาททรงคิดถึงหลานชายของพระองค์มาก จักรพรรดิต้าฉู่ได้โปรดพิจารณา…”ซูเซี่ยนหยุดชะงักและหันหลังกลับไปมองกงกงด้วยสายตาที่เย็นชา และกล่าวว่า “งั้นท่านช่วยไปถามพระองค์แทนข้า ตอนนั้นที่ท่านแม่ของข้าต้องการไปพบท่านพ่อของข้า ทำไมพระองค์ถึงไม่พิจารณาอนุญาต? ทำไมพระองค์ถึงนำเรื่องที่ท่านพ่อของข้าป่วยมาเป็นข้อต่อรองให้ท่านแม่ของข้าตัดขาดและไม่มาพบเจอท่านพ่อของข้า?”กงกงสำลัก และไม่สามารถตอบได้ซูเซี่ยนจับมืองของเฉินเสียน และเดินลงบันไดทีละขั้น แล้วพูดเบา ๆ ว่า“ท่านกลับไปบอกพระองค์ วันนี้ข้าจะไปเดินเที่ยวในเมือง ไม่มีเวลาไปพบพระองค์”กงกงมองดูสองคนแม่ลูกเดินจากไป และต้องถอนหายใจแล้วกลับไปกราบทูลรายงาน463
จักรพรรดิเป่ยเซี่ยคาดหวังให้กงกงพาซูเซี่ยนมาอยู่กับเขา แต่สุดท้ายก็มองดูกงกงกลับมาเพียงลำพัง และตรัสด้วยความผิดหวัง “คนที่บอกให้เจ้านำกลับมาด้วยล่ะ?”กงก
