งกล่าว “พระองค์เสด็จออกไปในเมืองกับจักรพรรดิต้าฉู่พ่ะย่ะค่ะ”จักรพรรดิเป่ยเซี่ยมองดูท่าทางของเขาและตรัสว่า “เจ้ามีเรื่องปิดบังข้า?หลานชายของข้าได้พูดอะไรบ้าง?”กงกงไม่ต้องการบอกกับจักรพรรดิเป่ยเซี่ยถึงคำพูดที่ไม่น่าพอใจเหล่านั้น แต่เนื่องจากพระองค์ถามอย่างนั้น เขาจึงต้องรายงานตามความจริงหลังจากได้ยินเรื่องนี้ จักรพรรดิเป่ยเซี่ยก็ถอนใจและตรัสว่า “เขากำลังโกรธเรื่องที่ข้าทำกับท่านแม่ของเขาในครั้งนั้น เจ้าเด็กน้อยคนนี้ เป็นคนที่สวรรค์ส่งมาเพื่อทรมานและแก้แค้นข้า”แต่พระองค์กลับรู้สึกรักหลานคนนี้มากขนบธรรมเนียมพื้นบ้านในเมืองชิงไห่นั้นเรียบง่าย ตลาดก็ค่อนข้างมีชีวิตชีวามีผู้คนเดินไปมาตามท้องถนน ถนนที่องค์หญิงจาวหยางพาพวกเขาไปนั้นมีของที่เป็นลักษณะเฉพาะของเป่ยเซี่ยและบางสิ่งก็ไม่ค่อยพบเห็นในต้าฉู่ เหลียนชิงโจวที่เป็นพ่อค้านักธุรกิจด้วยนั้น เขาจึงไม่สามารถหลีกเลี่ยงการมองหาโอกาสทางธุรกิจได้ ดังนั้น นอกเหนือจากการจัดหาสิ่งของตามความต้องการของบนเรือแล้วเหลียนชิงโจวยังซื้อสินค้าของเป่ยเซี่ยกลับไปเป็นจำนวนมากทหารองครักษ์ที่ติดตามมาข้างหลังในชุดนอกเครื่องแบบ สุดท้ายก็ถูกนำมาใช้แรงงานเป็นคนขนของ นำสินค้าที่ซื้อขนขึ้นไปไว้บนเรือเฉินเสียนมองไปที่เหลียนชิงโจวที่กำลังซื้อสินค้า กระเป๋าที่ใส่เงินสดมาเต็มแน่น นอกจากนี้ เขายังพาพ่อค้าสองสามคนมาด้วยและเขายังมีเงินเหลืออยู่464
เฉินเสียนกล่าว “ข้าไม่รู้มาก
