่อนเลยว่า เจ้ามาเป่ยเซี่ยจะนำเงินสดติดตัวมาด้วยเยอะขนาดนี้”เหลียนชิงโจวเผยธรรมชาติความเป็นพ่อค้านักธุรกิจอย่างสมบูรณ์และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ช่วยไม่ได้ ตั๋วเงินของต้าฉู่นำมาใช้ที่เป่ยเซี่ยไม่ได้ ข้าน้อยเลยนำติดตัวมาเยอะหน่อย เพื่อใช้ในยามจำเป็น ไม่อย่างงั้นเวลาเห็นสินค้าดี ๆ แต่กลับไม่มีเงินซื้อ แบบนั้นจะยิ่งน่าเสียดายพ่ะย่ะค่ะ”เมืองชายทะเลแห่งนี้อากาศดี แดดดี และไม่ร้อนมาก เฉินเสียนไม่ได้คิดถึงเรื่องน่าปวดหัวในตอนนี้ จึงทำให้เธอมีความสุขดี เธอเดินไปตามถนนแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “งั้นเจ้าก็ซื้อเยอะหน่อย ใช้เงินไม่หมดก็ไม่ต้องกลับ”ระหว่างทางได้พบกับร้านขายเสื้อผ้าและของเล่นสำหรับเด็ก เหลียนชิงโจวก็พุ่งเข้ามา และไม่ออกมาเป็นเวลานาน เขาต้องการซื้อของให้ลูกชายของเขาเสื้อผ้าเด็กที่เป่ยเซี่ยมีรูปแบบที่ไม่เหมือนกับที่ต้าฉู่ ของเล่นต่าง ๆ ก็แปลกไปจนทำให้เขาไม่อยากปล่อยไปเปล่า ๆน่าจะเป็นอารมณ์ของความเป็นพ่อที่ต้องการซื้อของให้หมดทั้งร้านเมื่อเหลียนชิงโจวเดินออกมา เฮ่อโยวก็หัวเราะเยาะเขา และเขาก็กล่าวว่า“ทำไมหรือ เป็นพ่อคนก็เป็นแบบนี้แหละ อีกหน่อยท่านเป็นพ่อคน ก็คงเป็นเหมือนกับข้า” พูดจบก็มองไปที่ซูเซี่ยน ยิ้มด้วยความอบอุ่นและกล่าวว่า “นึกถึงตอนที่อาเซี่ยนเพิ่งเกิดได้ไม่นาน อาจารย์ก็ซื้อเสื้อผ้าของเด็กสองสามขวบมาทีเดียว เพื่อให้อาเซี่ยนใส่ไม่ซํ้าในแต่ละวัน ของเล่นก็มีพอให้เล่นตั้งแต่อายุหนึ่งขวบจนถ
