ึงห้าขวบ…”เมื่อถึงจุดนี้ เหลียนชิงโจวรู้สึกไม่เข้าท่าเล็กน้อย ดังนั้นเขาจึงหยุดทันเวลาโชคดีที่การแสดงออกบนใบหน้าของเฉินเสียนไม่ได้ดูแตกต่างกันมากนักเพียงแต่ไกลออกไปเล็กน้อย465
องค์หญิงจาวหยางยังถามโดยไม่รู้ตัว “ท่านพ่อของอาเซี่ยนเคยเป็นอาจารย์ของเจ้าหรือ! พี่ชายของข้าเขาก็ไม่ได้ดูแก่ ทำไมถึงมีลูกศิษย์อายุเยอะอย่างเจ้าได้”เฉินเสียนดึงกลองหนังแกะจากสิ่งของที่เหลียนชิงโจวซื้อและเล่นกับมันลูกปัดหยกสองเม็ดกระทบกลองหนังแกะด้วยเสียงที่คมชัดเธอเดินไปตลอดทาง ฟังเสียงกลองตลอดทาง ราวกับว่าเธอกลับมาเมื่อหลายปีก่อน เมื่ออาเซี่ยนยังเป็นเด็กทารก และเล่นกับกลองป๋องแป๋งที่ท่านพ่อของเขาซื้อให้เฉินเสียนยิ้มอย่างไม่แยแสและกล่าวว่า “ตอนนั้นก็เป็นเช่นนี้แหละ ข้าก็เพิ่งจะมาเข้าใจในภายหลัง เขาเพิ่งจะเป็นพ่อคนในครั้งแรก ก็อยากจะหาสิ่งที่ดีที่สุดบนโลกใบนี้มาให้ลูกชายของเขา”เฉินเสียนเดินไม่ไกลและหยุดอย่างรวดเร็ว เมื่อเธอแหงนหน้าขึ้น เธอเห็นร่างในชุดดำกำลังเดินอยู่บนถนน ราวกับว่าเขาเดินทางข้ามเวลามาและเดินเข้ามาหาเธอแสงแดดส่องประกายให้แสบตา เฉินเสียนหรี่ตาและมองที่เขาจนกระทั่งเขายืนอยู่ตรงหน้า เฉินเสียนก็สามารถมองเห็นใบหน้าของเขาได้ชัดเจนซูเจ๋อ ปรากฏว่าเขาอยู่ใกล้มากจนสามารถสัมผัสเขาได้ทันทีที่เอื้อมมือออกไปอย่างไรก็ตามเฉินเสียนกลับรู้สึกงุนงงว่าเขาอยู่ไกลจากตัวเองมากขึ้นในที่สุดก็สงบอารมณ์ลงเล็กน้อย เนื่องจา
