กการมาถึงของเขา เนื่องจากกลิ่นกายของเขา ทุกอย่างรวมกันจนสับสนไปหมดเฉินเสียนถาม “ท่านมาทำอะไร”466
ซูเจ๋อปานหลับตาลง มองดูเธออย่างลึกซึ้ง และกล่าวว่า “มาเดินเล่น”เฉินเสียนยิ้มและกล่าวว่า “งั้นท่านอ๋องรุ่ยก็เดินเล่นต่อไปเถอะ ถนนเส้นนี้พวกเราเดินมาแล้ว พวกเราจะไปที่อื่น”แต่คนที่เดินมากับเธอก่อนหน้านี้ กลับไม่มีใครตอบรับคำพูดของเธอแม้แต่คนเดียวเฉินเสียนเม้มริมฝีปากของเธอแล้วหันกลับมาและเตรียมที่จะเดินกลับ สักพักข้อมือของเธอก็กราชับ เธอมองย้อนกลับไปและเห็นซูเจ๋อจับข้อมือของเธอด้วยใบหน้าเรียบเฉยนิ้วมือนั้นกำแน่นเล็กน้อยบนข้อมือของเธอ ผิวของเขาชัดเจนราวกับหยก ทำให้เฉินเสียนตื่นตระหนก เธอใช้ความพยายามขัดขืนอยู่ใต้แขนเสื้อ เขาจับแน่นขึ้นซูเจ๋อมองขึ้นไปที่คนเหล่านั้นแล้วกล่าวว่า “จาวหยาง เจ้าพาพวกเขาไปเดินเล่นในเมืองต่ออีก หากเหนื่อยก็กลับกันไปก่อน”องค์หญิงจาวหยางพยักหน้าซูเจ๋อมองไปด้านข้างของเขา สายตาของเขาจ้องเข้ากับเฉินเสียน และไม่สามารถต้านทานได้ “ข้าจะพาเขาไปเดินเล่นบริเวณโดยรอบ”
467
