เวลาอาหารเช้าในตอนเช้า เหลียนชิงโจวและเฮ่อโยวมาถึงแล้ว แต่เฉินเสียนกลับไม่เห็นเย่ซวิ่นและชายรูปงามเหล่านั้นเฉินเสียนถามออกไปโดยไม่คิดอะไร เหลียนชิงโจวหัวเราะเบา ๆ และกล่าวว่า“ได้ยินมาว่าเรือนที่พวกเขาอยู่ มีนักฆ่าบุกเข้ามาเมื่อคืน ทหารองครักษ์ในเป่ยเซี่ยราชนิเวศน์จึงพากันออกตรวจค้นนักฆ่ากันทั้งคืน พวกเขาจึงไม่ได้นอนกันทั้งคืน ตอนนี้ยังคงนอนหลับอยู่ในห้อง”เฉินเสียนขมวดคิ้ว เหลือบมองเหลียนชิงโจวและกล่าวว่า “นักฆ่าต้องการฆ่าองค์ชายหกแห่งเย่เหลียง เจ้ายังกล้าหัวเราะออกมาได้”หากเกิดอะไรขึ้นกับองค์ชายหกในอาณาจักรเป่ยเซี่ยละก็ คงจะเป็นเรื่องใหญ่สำหรับสามอาณาจักร ตอนนั้นเฉินเสียนคิดแบบนี้เมื่อเหลียนชิงโจวได้ยินดังนั้น การแสดงออกบนใบหน้าของเขาก็กราชับขึ้นดวงตาและจมูกของเขามองไปที่หัวใจของเขา และกล่าวว่า “ข้าน้อยไม่สมควรหัวเราะหรือ ขอประทานอภัยฝ่าบาท งั้นคราวหน้าข้าน้อยจะระวังกว่านี้พ่ะย่ะค่ะ”เฉินเสียนถาม “จับนักฆ่าได้หรือยัง?”เฮ่อโยวกระแอม และกำลังจะพูด ทันใดนั้น เสียงแผ่วเบาก็ดังขึ้นนอกประตู“ตอนนี้ยังจับตัวไม่ได้ แต่คืนนี้จะเพิ่มกำลังคน เพื่อคุ้มกันความปลอดภัยให้กับองค์ชายหก จักรพรรดินีต้าฉู่ไว้วางพระทัยได้พ่ะย่ะค่ะ”เฉินเสียนตกใจ และมองตามเสียงนั้น ซูเจ๋อบังเอิญเดินเข้ามาจากประตู และนั่งลงที่หน้าโต๊ะ ราวกับจะมาร่วมรับประทานอาหารเช้ากับพวกเขา456
เฉินเสียนคิดว่าเขาช่างไร้ที่ติ และยกมุมริมฝีป
