ากของเธอ และกล่าวว่า “อรุณสวัสดิ์ท่านอ๋องรุ่ย”“อรุณสวัสดิ์จักรพรรดิต้าฉู่”“ทำไมจึงมาถึงที่นี่ ไม่ได้รับประทานอาหารเช้าร่วมกับพราชายารุ่ยหรอกหรือ?” เมื่อพูดจบ เฉินเสียนรู้สึกเสียใจกับคำพูดนั้นทันทีทั้งที่รู้ว่าเธอควรจะปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ ปีที่แล้วที่เธอจากไปก็พูดอย่างชัดเจนดีแล้ว เขาสามารถมีคนคอยดูแลข้างกาย รู้ใจก็คงจะดี แต่ตอนนี้คนที่อยู่เคียงข้างเขากลับไม่ใช่เธอ เธอรู้สึกแย่ในจิตใจซูเจ๋อหยุดชะงัก จากนั้นมองไปที่เฉินเสียนอย่างลึกซึ้งและกล่าวว่า “เขาไม่มา”“งั้นเพื่อหลีกเลี่ยงความสงสัย ท่านก็ไม่ควรมารับประทานอาหารเช้าที่นี่”“ข้ามีความสุข”เหลียนชิงโจวและเฮ่อโยวรับรู้ได้ พวกเขาพากันนิ่งเงียบตลอดเวลา และหวังว่าทั้งสองคนพูดคุยกันโดยไม่คิดว่ามีพวกเขานั่งอยู่และไม่มีตัวตนและซูเซี่ยนที่นั่งทานอาหารเช้าอยู่อย่างเงียบ ๆ เงยหน้าขึ้นเมื่อเขาได้ยินคำพูดนั้น และทันใดนั้นก็พูดขึ้นว่า “ท่านไม่ได้รักใคร่ปรองดองกับพราชายารุ่ยหรอกหรือ ทำไมถึงไม่พาเขามาด้วย”ซูเจ๋อคีบติ่มซำหนึ่งชิ้น วางลงบนจานของซูเซี่ยนที่อยู่ข้างหน้าเขาอย่างตั้งใจและกล่าวว่า “ไม่ได้บอกว่าชายรูปงามเหล่านั้นที่เป็นสนมวังหลังของจักรพรรดิต้าฉู่ ทำให้จักรพรรดิต้าฉู่มีความสุขร้อยเท่าพันเท่าหรอกหรือ ทำไมถึงไม่เห็นพวกเขามาคอยดูแลจักรพรรดิต้าฉู่ในการรับประทานอาหารเช้าล่ะ”457
เฉินเสียนอารมณ์เสียอย่างสุดจะบรรยาย และกล่าวว่า “ได้ยินมาว่าเมื
