จักรพรรดิเป่ยเซี่ยตกใจ มือของเขาแข็งค้างอยู่กลางอากาศท่านอ๋องมู่รีบออกมาขัดจังหวะในทันที และกล่าวว่า “จักรพรรดิแห่งต้าฉู่พาองค์รัชทายาทเดินทางมาไกล คงจะเมื่อยล้าจากการเดินทาง ควรที่จะพักผ่อนก่อนนะพ่ะย่ะค่ะ”เย่ซวิ่นที่อยู่ด้านหลังของเฉินเสียนยืนขึ้น และยืนอยู่ข้าง ๆ ซูเซี่ยน จูงมือของซูเซี่ยน ยิ้มและกล่าวว่า “ไปกันเถอะ ไปหาที่พักผ่อนกันก่อนเถอะ”ซูเซี่ยนเดินตามเขาอย่างเชื่อฟัง ดูเหมือนครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูกพื้นที่ในราชนิเวศน์ส่วนใหญ่แล้วว่างเปล่า จักรพรรดิเป่ยเซี่ยได้สั่งให้คนจัดเตรียมสถานที่ในราชนิเวศน์ให้เฉินเสียนและซูเซี่ยนได้ประทับเป็นการชั่วคราวและเพื่อให้จักรพรรดิเป่ยเซี่ยได้เห็นหลานชายของพระองค์ได้สะดวกขึ้นตอนนี้เขาไม่สนใจที่จะเป็นศัตรูต่อเฉินเสียนอีกต่อไป เมื่อเห็นหลานชายของเขาเย็นชาต่อเขาเช่นนี้ หัวใจของเขาก็วุ่นวายยุ่งเหยิง ยิ่งได้เห็นเย่ซวิ่นออกมาแทรกขัดขวางก็ยิ่งโมโหมาก เรื่องอะไรจะต้องให้ผู้ชายคนนั้นมาจูงมือหลานชายของตัวเอง?จักรพรรดิเป่ยเซี่ยรอให้เฉินเสียน ซูเซี่ยนและเย่ซวิ่นเดินนำข้างหน้า และถามท่านอ๋องมู่ “คนนั้นคือใครกันหรือ?”ท่านอ๋องมู่ “คือองค์ชายหกแห่งเย่เหลียงพ่ะย่ะค่ะ”จักรพรรดิเป่ยเซี่ยโกรธมาก และชี้ไปที่ชายรูปงามที่อยู่ด้านหลังของเฉินเสียนและกล่าวว่า “แล้วคนเหล่านี้คือใครกัน!”444
ท่านอ๋องมู่ “ได้ยินว่า…เป็นสนมในวังหลังของจักรพรรดินีต้าฉู่พ่ะย่ะค่ะ”จักรพรรดิเป่ยเ
