ซี่ยสูดหายใจเข้าลึก ๆ สองครั้งก่อนกดลงที่หน้าอกของเขาและกล่าวว่า “แล้วท่านอ๋องรุ่ยล่ะ?”ท่านอ๋องมู่มองไปรอบ ๆ และกล่าวว่า “เมื่อสักครู่ขึ้นมาบนฝั่งแล้วนี่กระหม่อมก็ไม่ทราบเหมือนกันว่าเขาอยู่ที่ไหน” ดูเหมือนว่าหลังจากขึ้นมาบนฝั่งก็ไม่เห็นซูเจ๋ออีกเลยจักรพรรดิเป่ยเซี่ยเดินจากไป ตรัสอย่างโกรธเคือง “ลูกชายถูกคนอื่นจูงไปแล้ว แต่เขากลับหลบไปที่ถามไถ่สักคำ!”อันที่จริงไม่ได้มีเพียงแค่ท่านอ๋องมู่เท่านั้นที่ไม่เห็น ตั้งแต่ที่เฉินเสียนขึ้นฝั่งมา เธอก็ไม่เห็นซูเจ๋อ ก่อนหน้านี้ก็ยังนึกอยู่ว่าจะอธิบายให้เขาฟังดีไหม ตอนนี้มาคิดตัวเองช่างน่าตลกเสียจริงต่อให้เธออยากจะอธิบาย เขาก็อาจไม่สนใจจะฟังเขาไม่ใช่ซูเจ๋อคนเดิมในอดีต เขาลืมเรื่องของพวกเขาทั้งหมดแล้ว ดังนั้นเมื่อได้ยินว่าคนเหล่านั้นทั้งหมดเป็นสนมในวังหลังของเธอ คิดว่าเขาก็คงจะเชื่อบอกว่าจะเชิญเธอขึ้นฝั่งมาจิบนํ้าชา แต่สุดท้ายแม้แต่เงาก็มองไม่เห็นเธอนึกถึงเรื่องเมื่อปีที่แล้ว ตอนที่เธอออกจากพระราชวังเป่ยเซี่ย และคำเหล่านั้นที่ได้พูดกับซูเจ๋อ บัดนี้ถือว่าสำเร็จแล้วช่างเถอะในขณะนี้ เฉินเสียนไม่มีความรู้สึกและความคิดที่ต้องการจะอธิบายอะไร ถ้าเขาจะไม่กลับมาต้าฉู่อีกเลย ก็ไม่เป็นไรที่จะปล่อยให้เขาเข้าใจผิดแบบนี้ต่อไปบางที เขาไม่จำเป็นต้องคิดถึงเธออีกต่อไปแล้ว และเขาก็สามารถใช้ชีวิตอยู่ได้อย่างสบายใจขึ้นอีกหน่อย445
กลุ่มคนเหล่านั้นเข้าไปพักผ่อนที่ราชนิเ
