วศน์เพียงไม่นาน และก็ออกไปที่งานเลี้ยงที่ท้องพระโรงเฉินเสียนแสดงออกด้วยท่าทีไม่สนใจใด ๆ เพียงแค่รู้สึกแปลก ๆ เมื่อก่อนจักรพรรดิเป่ยเซี่ยต้องการไล่เธอตลอดเวลา แต่วันนี้กลับเป็นฝ่ายจัดงานเลี้ยงรับรองขึ้นงานเลี้ยงตอนเย็นก็ยังคงไม่เห็นแม้แต่เงาของซูเจ๋อ เฉินเสียนเตรียมใจเอาไว้ก่อนหน้านี้แล้ว และก็ไม่มีอะไรให้ผิดหวังนอกเหนือจากนี้แล้วบรรยากาศดูอึมครึมเฉินเสียนและซูเซี่ยนนั่งอยู่ข้างหน้าโต๊ะตัวหนึ่ง ข้าง ๆ คือเย่ซวิ่น และเย่ซวิ่นกำลังตักอาหารให้กับซูเซี่ยน ซูเซี่ยนกำลังกินอย่างเอร็ดอร่อยเฉินเสียนก้มลงมองซูเซี่ยนแล้วกระซิบเบา ๆ “กินเข้าไปเยอะ ไม่กลัวว่าจะไม่ย่อยหรือ?”แสดงก็ไม่ต้องแสดงให้เกินจริงไปซูเซี่ยนมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับเย่ซวิ่นตั้งแต่เมื่อไหร่? อย่าพูดถึงการตักอาหารการป้อนอาหารเลย เมื่อก่อนซูเซี่ยนไม่เคยกินข้าวร่วมโต๊ะเดียวกับเย่ซวิ่นด้วยซํ้าแต่ตอนนี้ ทั้งสองคนเข้าสู่บทการแสดงได้อย่างรวดเร็วและสมจริง ใบหน้าที่ดูมีความห่วงใยซึ่งกันและกัน ทำให้เฉินเสียนเกือบเผลอนึกไปว่าซูเซี่ยนและเย่ซวิ่นเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน เพียงแต่ว่าไม่ใช่พ่อลูก อย่างมากสุดก็แค่พี่น้องซูเซี่ยนกล่าว “ไม่กลัว เดี๋ยวข้ายังจะให้เย่ซวิ่นพาออกไปเดินย่อย”446
จักรพรรดิเป่ยเซี่ยรู้สึกว่าสถานการณ์ช่างน่าดึงดูดใจมาก และเขาตรัสอย่างเย็นชา “ให้องค์ชายหกแห่งเย่เหลียงเป็นคนตักอาหารให้องค์รัชทายาทแห่งต้าฉู่เกรงว่าจะไม่เห
