ับเฉินเสียน มองดูเธออย่างลึกซึ้งและไร้ขอบเขตในดวงตาของเขาในสายตาของซูเจ๋อ คงไม่อาจมีใครเข้ามาแทนได้ แต่เมื่อซูเซี่ยนเข้ามาในสายตาของเขา ก็ทำให้เขาตกตะลึงเล็กน้อยเพราะทั้งเด็กเล็ก ทั้งผู้ใหญ่ หน้าตาช่างคล้ายกันมากดวงตาของซูเซี่ยนเป็นสีแดง และเขายังคงมองไปที่ซูเจ๋อ เฉินเสียนรู้ดีว่าหัวใจดวงน้อยของเขานั้นอ่อนโยนและละเอียดอ่อนอยู่เสมอ ไม่แข็งกร้าวเหมือนที่เขาพูดออกมาความแข็งกร้าวของเขาก่อนหน้านี้ ราวกับกรงเล็บแหลมคมที่เขาใช้เป็นอาวุธแต่ตอนนี้เมื่อเขาเห็นซูเจ๋อ และเห็นพ่อของเขาที่เขาเอาแต่คิดถึงตลอดเวลา เขาก็เก็บกรงเล็บแหลมคมนั้นเข้าไปแต่ซูเซี่ยนมีความดื้อรั้นเช่นเดียวกับท่านแม่ของเขา ไม่ว่าจะโศกเศร้าและคิดถึงแค่ไหน เขาก็ไม่ร้องไห้ออกมาให้เห็น เขาจึงกะพริบตาและกินอาหารที่เย่ซวิ่นป้อนให้เขาอย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้นจักรพรรดิเป่ยเซี่ยเหลือบมองไปที่ชายรูปงามที่นั่งเรียงกันเป็นแถวและตรัสว่า“คนเหล่านี้ ได้ยินมาว่าเป็นสนมในวังหลังของจักรพรรดินีต้าฉู่?”ดูเหมือนคำพูดนี้จะตั้งใจพูดให้ซูเจ๋อได้ยิน448
เฉินเสียนเลิกคิ้วขึ้นและมองไปที่จักรพรรดิเป่ยเซี่ย ดวงตาของเธอเย็นชาและกล่าวว่า “ใช่แล้วจะทำไมหรือ?”เย่ซวิ่นพูดด้วยรอยยิ้มขี้เกียจ “พวกเขาต่างก็มีความสามารถ สามารถทำให้จักรพรรดินีมีความสุขได้”จักรพรรดิเป่ยเซี่ยถอนหายใจอย่างเย็นชาและตรัสว่า “ข้ากลับไม่รู้สึกสนใจว่าพวกเขาจะปรนนิบัติต่อจักรพรรดินีอย่างไร แต
