ูสึก “คนเหล่านี้ ให้เขาอยู่บนเรือได้ไหม?”“เย่ซวิ่นบอกแล้วว่าพวกเขาเป็นสนมในวังหลังของท่านแม่ หากท่านแม่ไม่นำพวกเขาลงจากเรือ จะยิ่งรู้สึกผิดไปอีกไม่ใช่หรือ?” ซูเซี่ยนกล่าวเฉินเสียน “…” เธอครุ่นคิด ดูเหมือนจะจริงเหมือนที่เขาพูด“ท่านแม่กลัวว่าท่านพ่อจะเข้าใจผิดงั้นหรือ?” ซูเซี่ยนกล่าวซํ้าเฉินเสียนพูดอย่างลำบากใจ “ไม่อย่างงั้นเดี๋ยวเราหาโอกาสเหมาะ ๆ แล้วอธิบายให้เขาฟังดีไหม?”ซูเซี่ยนเหลือบมองเธอ “ไม่มีความมุ่งมั่น ไม่มีใจสู้”เฉินเสียนโดยเขาพูดจนพูดอะไรไม่ออกซูเซี่ยนกล่าว “บอกว่าครั้งนี้จะฟังข้า หากจะต้องเป็นฝ่ายเข้าหา ก็ต้องเป็นเขาที่ต้องเข้าหา เพราะเขาไม่ยอมกลับมาต้าฉู่ จะมาโทษใคร?”“เจ้ากำลังเอาคืนท่านพ่ออย่างแข็งกร้าว”“ท่านแม่เป็นองค์จักรพรรดินีแห่งต้าฉู่ และไม่ได้จำเป็นต้องเป็นเขาเท่านั้น”ซูเซี่ยนมองไปที่ “แต่ข้าก็ต้องการเพียงแค่เขาเท่านั้นจริง ๆ” การแสดงออกของเฉินเสียน และกล่าวอีกว่า “ต่อให้หัวใจของท่านแม่ไม่คิดอย่างนั้น แต่ท่านแม่ก็ต้องแสดงออกไปแบบนั้น”ซูเซี่ยนหยุดและพูดด้วยนํ้าเสียงที่เป็นผู้ใหญ่ซึ่งไม่ใช่อายุของเขา “สุดท้ายเขาจะกลับบ้านหรือไม่กลับ ก็เป็นหน้าที่ของท่านพ่อและเป่ยเซี่ยที่ต้องพูดคุยกัน ใคร441
ให้พ่อของท่านพ่อมารังแกและดูถูกท่านแม่ ครั้งนี้ท่านแม่ไม่ต้องรีบร้อน หากรีบร้อนก็ควรเป็นพวกเขาที่ต้องรีบร้อน หากครั้งนี้ท่านพ่อไม่กลับไป ต่อไปท่านแม่ก็ไม่ต้องรอเขาอีกแล้ว”“เจ้า
