เด็กน้อยสนุกสนานนุ่มนวล และวันนี้รูปร่างหน้าตาเค้าโครงบุคลิกอุปนิสัยของเขาที่ปรากฏออกมามีความเหมือนท่านพ่อของเขามากขึ้นเรื่อยๆท่านอ๋องมู่ทอดถอนหายออกมาแล้วกล่าวว่า“เวลาผ่านไปเร็วมาก อาเซี่ยนน้อยโตแล้ว”เขาเทียบที่เข่าของตนเองกล่าวอีกว่า “เมื่อสมัยนั้นเจอเจ้า เจ้าสูงเพียงเท่านี้เอง และวันนี้ชั่วพริบตาเดียว ก็ผ่านไปห้าหกปีแล้ว”ซูเซี่ยนให้ท่านอ๋องมู่อยู่กินอาหารมื้อเย็นด้วยกันท่านอ๋องมู่พูดว่า องค์จักรพรรดิเป่ยเซี่ยโหยหาอยากพบซูเซี่ยนทุกวัน ตอนนี้ท่านพ่อของเขาก็อยู่ในราชนิเวศน์ น่าจะลองขึ้นฝั่งไปดูสักหน่อยนะในมือของซูเซี่ยนกุมนํ้าชาอยู่ กล่าวว่า“ท่านพ่อของข้าไม่ต้องการข้าแล้วตอนนี้ข้าชื่อเฉินอิ้น ไม่เกี่ยวข้องกันกับเขา”ท่านอ๋องมู่ได้ฟังแล้วโศกเศร้ามาก กล่าวว่า “ไม่เกี่ยวข้องกันได้อย่างไร ท่านพ่อของเจ้าก็คิดถึงท่านแม่เจ้าทุกวัน ”“ไม่ใช่ว่าท่านพ่อจำไม่ได้แล้วหรือ”“จำไม่ได้ชั่วคราว ครั้งก่อนนั้นที่ท่านแม่ของเจ้ามาเป่ยเซี่ย เขาก็หลงรักท่านแม่ของเจ้าเหมือนกัน ไม่ว่าเขาจะลืมเรื่องราวไปแล้วเท่าไหร่ คิดเรื่องนั้นอีกกี่ครั้ง428
ผลสรุปก็เหมือนกัน”ท่านอ๋องมู่กล่าว “เจ้ารู้เพียงว่าท่านแม่ของเจ้าอยู่ที่เป่ยเซี่ยแล้วไม่ได้รับความเป็นธรรม แต่อยู่ในนั้นมีรายละเอียดปลีกย่อย เจ้าอาจจะไม่รู้”เห็นซูเซี่ยนเงียบอึมครึม ท่านอ๋องมู่ยังกล่าวอีกว่า “ท่านพ่อของเจ้าปกป้องท่านแม่ของเจ้า ท่านแม่ของเจ้าคุกเข่าอยู่หน
