นายของฝั่งตรงข้ามเป็นเด็กน้อยอายุเจ็ดแปดขวบ”ทำให้องค์จักรพรรดิเป่ยเซี่ยแปลกประหลาดใจองค์จักรพรรดิเป่ยเซี่ยได้สติกลับมา แววตาราวกับคบเพลิงจ้องเขม็งใส่ทูตแล้วกล่าวว่า “เจ้าบอกว่าเขาเป็นเด็กอายุเจ็ดแปดขวบหรือ?”424
ทูตพยักหน้า กล่าวว่า“พ่ะย่ะค่ะ”องค์จักรพรรดิเป่ยเซี่ยรีบเดินมาด้านหน้า เพ่งมองทูตแล้วกล่าวว่า “เขามีลักษณะอย่างไร?”ทูตกล่าวอย่างรู้สึกลำบากใจว่า “กระหม่อมเพียงแค่ชำเลืองมองผ่านๆ โปรดพระราชทานอภัยพ่ะย่ะค่ะเวลานั้นกระหม่อมไร้หนทางที่จะมองอย่างละเอียด”“ทหาร ไปนำรูปภาพคนในราชนิเวศน์ของข้ามา！”ต่อมา รูปภาพหนึ่งได้มอบวางอยู่ตรงหน้าของทูต องค์จักรพรรดิเป่ยเซี่ยกล่าวถามว่า “มองให้ข้าอย่างละเอียด เด็กน้อยผู้นั้นใช่เด็กที่อยู่บนภาพวาดนี้หรือไม่?”ทูตกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า“คล้ายคลึงแปดเก้าคะแนนพ่ะย่ะค่ะ”ต่อมาคิดไม่ถึงเลยว่า องค์จักรพรรดิไม่เพียงแค่ไม่โมโหที่ทูตของเป่ยเซี่ยตกลงไปในนํ้าทำให้ได้รับความอับอาย กลับหัวเราะอย่างอารมณ์ดีขึ้นมา และยังคงกล่าวว่า “นั่นคือหลานชายของข้า！”องค์จักรพรรดิเป่ยเซี่ยส่งคนไปที่น่านนํ้าทะเลอีกครั้งครั้งนี้เชื้อเชิญให้ซูเซี่ยนขึ้นฝั่งมาสังสรรค์ ชัดเจนว่าตอนนี้องค์จักรพรรดิเป่ยเซี่ยรออยู่ที่ฝั่งตรงข้ามแล้วซูเซี่ยนกล่าวว่า “ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าองค์จักรพรรดิเป่ยเซี่ยไม่ได้แต่งตั้งกองกำลังทหารซุ่มหมอบโจมตี และก็รอข้าตกเข้าไปในหลุมพราง?”
425
