ับดูแลอย่างทั่วถึงแน่นอน”ทูตคิดว่า ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นเด็กน้อยอายุไม่กี่ขวบ น่าจะค่อนข้างง่ายที่จะหลอกลวงให้รู้สึกดี423
แต่ทว่าจะรู้ที่ไหนกันว่าซูเซี่ยนจะโกรธก็โกรธขึ้นมาเลย เขากล่าวว่า “เมื่อปีที่แล้วเป่ยเซี่ยปฏิบัติกับทูตต้าฉู่ของข้าอย่างไร และวันนี้ข้าก็จะปฏิบัติกับทูตของเป่ยเซี่ยที่มาบ้าง ทหาร นำตัวเขาทิ้งลงไปในท้องทะเล”ไมว่าทูตจะร้องตะโกนอย่างไร ก็ได้ถูกทหารรักษาพระองค์ลากตัวออกไปแล้วทิ้งลงในท้องทะเลทูตร้องอย่างน่าสงสารเวทนาแล้วตกลงไปในท้องทะเลผู้ที่พายเรือพาทูตมาเห็นเหตุการณ์ เลยรีบเร่งพายไปตรงที่ทูตร่วงลงมาหลังจากที่ดิ้นรนอยู่ในนํ้าสักพัก ทูตก็นับว่าปีนป่ายขึ้นมาบนเรือเล็กได้อย่างราบรื่นแล้ว แต่ทั้งตัวเปียกโชกอย่างกับลูกหมาตกนํ้าไม่มีผิดเลยทูตได้รับความอับอาย ทำให้องค์จักรพรรดิเป่ยเซี่ยอับอายด้วยอย่างไม่ต้องสงสัย แต่น่าเสียดายห่างตั้งไกลเช่นนี้ แม้ว่าองค์จักรพรรดิเป่ยเซี่ยโมโห จะเอาซูเซี่ยนมาก็ไร้หนทางองค์จักรพรรดิเป่ยเซี่ยสีหน้าอึมครึม ฟังทูตเล่าเหตุการณ์ที่ผ่านมาหลังจากที่เขาขึ้นไปบนเรือน่าจะเป็นเรือของต้าฉู่จริงไม่ผิด บนเรือมีทหาร เรือลำใหญ่ จนกระทั่งมีกำลังทหารเท่าไหร่ ทูตเพียงแค่แอบดูจากช่องเล็กๆบนเรือ ไม่กล้าบุ่มบ่ามตัดสินชี้ขาดทูตยังนำคำพูดต้นฉบับของซูเซี่ยนกราบทูลองค์จักรพรรดิเป่ยเซี่ย สีหน้าขององค์จักรพรรดิเป่ยเซี่ยเอาแน่เอานอนไม่ได้เลยสุดท้ายคำพูดของทูตที่ว่า “เจ้า
