็เตรียมตัวเริ่มต้นเดินทางเรื่องนี้ทุกคนล้วนรู้สึกว่าศีรษะของตัวเองได้ห้อยอยู่ แต่มีวิธีอะไรและทำอะไรได้ล่ะ พวกเขาจำเป็นต้องช่วยซูเซี่ยนไปนำท่านพ่อของเขากลับมา แทนที่จะพูดว่าช่วยซูเซี่ยน ไม่สู้กับพูดว่ากำลังช่วยเฉินเสียนอยู่415
ไม่มีซูเจ๋อแล้ว เฉินเสียนก็ไม่มีทางที่จะรับชายผู้อื่น เธอยินยอมที่จะอยู่ลำพังชั่วชีวิต หากซูเจ๋อไม่กลับมา ประมาณว่าอนาคตชั่วชีวิตของเธอก็ทำได้เพียงอยู่อย่างนี้ต่อไปแล้วแม้ว่าเธอจะเข็มแข็ง แต่ตัวพวกเขาเป็นขุนนางและควบตำแหน่งสหาย ก็อดทนไม่ไหวหรอกเดิมทีเหลียนชิงโจวต้องการร่วมเดินทางไปด้วย แต่ซูเซี่ยนได้ให้เขาอยู่ซูเซี่ยนกล่าวว่า “ท่านอยู่ที่นี่กับท่านแม่ข้า”ด้วยเหตุนี้สุดท้ายเหลียงชิงโจวก็ทำได้เพียงยืนอยู่ที่ฝั่ง มองเรือเดินทะเลที่แล่นออกนอกชายฝั่งทะเล มุ่งตรงไปทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือซูเซี่ยนออกไปเดินเล่นไม่กลับมาสักที รอจนเฉินเสียนเสร็จธุระแล้วถามหาเขา ถึงได้รู้ คิดไม่ถึงเลยว่าซูเซี่ยนพาคนไปที่ทะเลแล้วนั่งเรือเดินทะเลออกไปนับวันดูเขาไปได้เจ็ดแปดวันแล้วเฉินเสียนรีบไปที่ทะเลทิศบูรพา กวาดมองผ่านเหลียนชิงโจวกับฉินหรูเหลียงรวมทั้งขุนนางที่ประดิษฐ์ต่อเรือของทะเลทิศบูรพา เฉินเสียนกล่าวว่า“องค์รัชทายาทออกทะเลแล้ว พวกเจ้าทั้งหลายไม่เพียงแต่ไม่ขัดขวาง ยังให้เขายืมกำลังคน ระดมกำลังทหารรักษาพระองค์ ใช้อำนาจหน้าที่ทำให้เขาก่อความวุ่นวาย！ ”ขุนนางจำนวนหนึ่งกล่าวอย่างกลัดกลุ้
