“ตอนนี้ไม่ใช่ว่ากระหม่อมกำลังเป็นตามที่พระองค์ปรารถนาหรือ เช่นนี้วันนี้เหตุใดพระองค์ถึงได้มาซักถามกระหม่อม?”“ดูแล้วข้าเลี้ยงดูคนอกตัญูไม่รู้บุญคุณคนอย่างแท้จริง！”สองพ่อลูกพูดคุยกันจนถึงตอนสุดท้ายไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นการเลิกคุยแยกกันอย่างไม่สบอารมณ์องค์จักรพรรดิต้องการยับยั้งการต่อสู้ภายในของพระราชบุตร วิธีที่ดีที่สุดก็คือการแต่งตั้งองค์รัชทายาทในเวลานี้ เพียงแค่เลือกองค์รัชทายาทไว้เรียบร้อยแล้วพวกเขาก็สามารถที่จะสงบลง412
แต่ในใจขององค์จักรพรรดิเป่ยเซี่ยคนที่เหมาะสมแก่การเลือกเป็นองค์รัชทายาทนั้นคือซูเจ๋อ แต่ชัดเจนว่าตอนนี้ไม่ใช่จังหวะและโอกาสหากเวลานี้แต่งตั้งซูเจ๋อเป็นองค์รัชทายาท สามารถนำหัวหอกและความสนใจทั้งหมดหันเหไปทางซูเจ๋อ อยู่ที่เป่ยเซี่ยเขาไม่ได้มีรากฐานลึกซึ้งเลย องค์จักรพรรดิเป่ยเซี่ยเป็นกังวลอย่างมากอีกทั้ง ได้คุยวันนี้ องค์จักรพรรดิเป่ยเซี่ยนับว่าเข้าใจแล้ว ตอนนี้ใจของซูเจ๋อไม่ได้อยู่ที่เป่ยเซี่ย เขาไม่ได้เป็นห่วงพี่น้องราชนิกุลเลยแม้แต่น้อย และจิตใจของเขาแปลกประหลาดเปลี่ยนไปร้อยแปดพันเก้าไม่อาจคาดเดาได้ แต่งตั้งเขาเป็นองค์รัชทายาทไม่รู้ว่าอนาคตเป่ยเซี่ยจะโชคดีมีความสุขหรือว่าโชคร้ายหายนะเพราะฉะนั้นสรุปว่าจะแต่งตั้งผู้ใดเป็นองค์รัชทายาท ยังต้องคิดพิจารณาอย่างละเอียดรอบคอบใหม่สุดท้ายองค์จักรพรรดิก็ออกไปจากจวนท่านอ๋องรุ่ยด้วยความโมโหเดือดดาลห่างไปไม่กี่วัน ตอนที่องค์จั
