มไปว่า “ท่านพ่อ พวกท่านพูดถึงอะไรกัน ใครคืออาเซี่ยน”อ๋องมู่ตอบว่า “อาเซี่ยนคือโอรสของพระนางกับอ๋องรุ่ย!”องค์หญิงจาวหยางเบิกตากว้างและถามว่า “องค์จักรพรรดิรู้เรื่องนี้หรือไม่เพคะ”376
ท่านอ๋องมู่พาองค์หญิงจาวหยางกลับเมือง ส่ายหน้าและบอกว่า “องค์จักรพรรดิยังไม่รู้ ข้าเข้าไปในวังเพื่อจะกราบทูลเรื่องนี้กับพระองค์หลายครั้งหลายครา แต่พระองค์ทรงปฏิเสธไม่ยอมให้ข้าเข้าเฝ้า ตอนนี้พ่อแม่ลูกต้องแยกจากกันทำให้ลูกหลานตระกูลซูของข้าต้องเปลี่ยนแซ่เปลี่ยนพ่อ ไม่รู้ว่านี่คือพระประสงค์ขององค์จักรพรรดิหรือเปล่า”องค์หญิงจาวหยางกล่าวว่า “ท่านต้องรีบไปบอกพระองค์นะเพคะ! ตอนนี้ยังพอมีเวลาไล่ตาม!”ท่านอ๋องมู่มองนางและกล่าวว่า “พระนางคือจักรพรรดินีแห่งต้าฉู่ ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องเสด็จกลับต้าฉู่อยู่ดี เจ้าอย่าคิดให้มากไปเลย”องค์หญิงจาวหยางลูบจมูกและพึมพำอย่างเศร้าพระทัย “เฮ้อ…”ซูเจ๋อพักฟื้นอยู่ที่ห้องโถงข้างห้องบรรทมเป็นเวลาสองสามวัน หลังจากอาการดีขึ้นจึงย้ายกลับไปที่จวนอ๋องรุ่ย เขาแขวนภาพเหมือนของเฉินเสียนไว้ในห้องนอน มักจะมองภาพนั้นและคิดว่าตอนนี้เธอคงจากไปไกลแล้วทว่าเขายังมักจะนึกถึงช่วงเวลาที่เธอยังอยู่ที่นี่ มักจะนึกถึงช่วงเวลาที่เขาได้กอดและจูบเธอ…หมอผียังมารักษาซูเจ๋อทุกวัน เมื่อเห็นภาพเหมือนภาพนั้นจึงพูดกับซูเจ๋ออย่างอดไม่ได้ว่า “จักรพรรดิแห่งต้าฉู่ผู้นี้มิใช่สตรีที่ธรรมดาเลยจริงๆ ดีกว่าพระชายารุ่ยอะไรนั่น
