จยิ่งนัก”ขณะที่เฉินเสียนกำลังจะควบม้าออกไป อยู่ๆ อ๋องมู่ก็พูดขึ้นมาอีกว่า “ได้ยินว่าต้าฉู่แต่งตั้งองค์รัชทายาท… คืออาเซี่ยนน้อยใช่หรือไม่”375
เฉินเสียนเลิกคิ้วและเอ่ยว่า “ท่านอ๋องทราบข่าวเร็วยิ่งนัก ข้ามีลูกชายเพียงคนเดียว ด้วยเหตุนี้เขาจึงควรเป็นมกุฎราชกุมาร”อ๋องมู่ถามคำถามที่ตนเองรู้สึกสนใจและอ่อนไหวเป็นพิเศษ “ขออภัยฝ่าบาทหากข้าพูดมากเกินไป ข้าปรารถนาจะถามฝ่าบาทอีกครั้งว่า เขาแซ่ซูหรือแซ่เฉิน”เฉินเสียนหรี่ตามองออกไปไกลและเอ่ยเรียบๆ ว่า “เรื่องที่ว่าเป็นแซ่อะไรนั้นเหล่าขุนนางของข้าคงไม่ยอมหยุด เมื่อข้ากลับไปที่ราชสำนัก พวกเขาคงขอให้อาเซี่ยนเปลี่ยนแซ่ตามข้า ด้วยเหตุนี้เราจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเป่ยเซี่ยอย่างสิ้นเชิง”อ๋องมู่กล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า “หมายความว่า… อาเซี่ยนน้อยคือเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา…”เฉินเสียนฉีกยิ้ม มองอ๋องมู่และกล่าวว่า “ที่ท่านอ๋องพูดก็ยังไม่ถูกนักอาเซี่ยนเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของข้า แซ่เฉินคือแซ่ประจำอาณาจักรต้าฉู่ของข้า การที่เข้าต้องสืบทอดแซ่ประจำอาณาจักรต้าฉู่ย่อมเป็นสิ่งที่ถูกควร ยิ่งไปกว่านั้นเขาเป็นเด็กที่ไม่มีพ่อ ต่อไปข้าจะเป็นทั้งแม่และพ่อของเขา”พูดจบเฉินเสียนก็ลงแส้และควบม้ามุ่งไปข้างหน้าโดยไม่เอ่ยอะไรกับอ๋องมู่อีกอ๋องมู่มองแผ่นหลังของกลุ่มคนเหล่านั้นค่อยๆ หายลับไปจากถนนหลวงจากนั้นจึงถอดถอนใจครั้งแล้วครั้งเล่า องค์หญิงจาวหยางเพิ่งจะได้สติกลับมาและถา
