่อนแรงลงจนในที่สุดก็กลายเป็นแหบแห้ง “ข้าสัญญาว่าข้าจะอยู่ให้ห่างจากเขา จะไม่คิดพาเขากลับไปที่ต้าฉู่อีกแล้ว”362
“คิดดีแล้วรึ”เฉินเสียนตอบว่า “คิดดีแล้ว และจะไม่เปลี่ยนใจอย่างแน่นอน”ด้วยเหตุนี้จักรพรรดิเป่ยเซี่ยจึงตรัสว่า “หลีกทางให้นาง ปล่อยนางเข้าไป”เฉินเสียนก้าวขึ้นบันไดและเดินเข้าไปในห้องโถงด้านข้างด้วยความรู้สึกที่ยุ่งเหยิงหัวใจของเธอเหมือนถูกมีดกรีดเมื่อเข้าไปด้านในและเห็นซูเจ๋อนอนราบอยู่ตรงหน้า ไม่สำคัญแล้วว่าในอนาคตจะได้เจอเขาอีกหรือไม่ ขอเพียงแค่ต่อจากนี้ไปเขามีชีวิตอยู่อย่างสงบปลอดภัย ขอแค่ได้รู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่บนโลกนี้ เท่านี้ก็เพียงพอแล้วเฉินเสียนฟังหมอผีบอกอาการของซูเจ๋อให้ฟังอย่างคร่าวๆ และสงบสติอารมณ์อย่างรวดเร็ว ไม่กระวนกระวายไม่รีบร้อน จากนั้นจึงถลกแขนเสื้อและล้างมือล้างหน้าด้วยนํ้าเย็นๆ เมื่อเช็ดมือเช็ดหน้าจนแห้ง การมองเห็นของเธอจึงค่อยชัดเจนขึ้นความหนาวเย็นรุกรานร่างกายของซูเจ๋ออย่างรุนแรง และร่างกายของเขาก็มีปฏิกิริยาต่อต้าน ด้วยเหตุนี้จึงเกิดความร้อนอุดตันภายในร่างกาย ไข้ของเขาจึงเพิ่มขึ้นไม่มีหยุดหมอผีให้เฉินเสียนช่วยเขาทะลวงเส้นเลือดให้ซูเจ๋อโดยการฝังเข็มขจัดตะกอนภายใน ซึ่งเป็นวิธีที่จะต้องใช้ความรวดเร็วและความแม่นยำเธอจับเข็มเงินด้วยมือทั้งสองข้างและนำเข็มไปลนไฟอย่างคุ้นเคย ทั้งมือและแววตาของเธอไม่สั่นไหวเลยแม้แต่น้อย จากนั้นเข็มเงินในมือของเธอก็ฝังลงไปบนจ
