ไข่มุกที่ร่วงหล่นใส่ถาดหยกสุดท้ายทุกสายตาจดจ่ออยู่กับเฉินเสียนผู้เดียวเธอดื่มนํ้าชาแทนเหล้าหลายต่อหลายแก้ว พลางหัวเราะอย่างกำเริบเสิบสานมากขึ้นเรื่อยๆจักรพรรดิเป่ยเซี่ยถามด้วยสีหน้ามืดครึ้ม “จักรพรรดิแห่งต้าฉู่หัวเราะอันใด?”เฉินเสียนกล่าว “ข้าหัวเราะที่จักรพรรดิเป่ยเซี่ยชราจนเลอะเลือนแล้ว ท่านเสริมสิริมงคลให้แก่ท่านอ๋องร่◌ุย เรื่องตลกเช่นนี้ก็แล้วไป” เธอมองซูเจ๋อด้วยรอยยิ้มเบ่งบาน แสงไฟสะท้อนอยู่ในดวงตาของเธอจนทอแสงสว่างเจิดจ้า แต่กลับยิ่งเห็นความมืดมนในดวงตาเด่นชัดมากขึ้น เธอดื่มชาไปพลาง กล่าวไปพลาง“แต่ท่านก็ควรหาผู้ที่เหมาะสมหน่อยสิ”แววตาที่ประกายแสงสดใสในตอนที่เธอมาแย่งเขา บัดนี้มลายหายไปหมดสิ้นซูเจ๋อกล่าว “ถึงแม้จะเป็นชาชั้นเลิศ หากดื่มมากไปก็เสียสุขภาพได้จักรพรรดิเป่ยเซี่ยควรดื่มพอประมาณ”326
ว่าที่ชายาอ๋องที่อยู่ด้านข้างเขา ช่วยเขารินนํ้าชาและคีบอาหารให้ด้วยอิริยาบถอ่อนช้อยเอาใจใส่ ทำให้เฉินเสียนรู้สึกบาดตาเหลือเกินเฉินเสียนเอนกายพิงด้านหลัง รอยยิ้มที่ปากไม่เคยเลือนหาย กล่าวด้วยความขบขันว่า “ท่านบอกว่าดื่มสุราไม่ดีต่อสุขภาพ นับจากนั้นข้าก็ไม่แตะสุราสักหยดยามนี้ท่านกับบอกข้าว่าดื่มชาก็ทำร้ายร่างกายด้วย ท่านว่าข้าควรทำอย่างไรดี?”ตั้งแต่ต้นยันจบเขาเป็นผู้คอยยํ้าเตือนเธอ ส่วนเธอก็ทำตามอย่างเชื่อใจจักรพรรดิเป่ยเซี่ยกล่าว “ชายาร่◌ุยแห่งเป่ยเซี่ยคือภรรยาของอ๋องร่◌ุยที่ตบแต่งตามขนบธรร
