อคนเก่าแล้ว พวกเรากลับกันเถอะ”เฉินเสียนข่มกลั้นอารมณ์ไปเข้าร่วมงานเลี้ยงตามนัดหมายคาดไม่ถึงว่าเธอจะพานพบซูเจ๋อในงานเลี้ยงด้วย ซึ่งซูเจ๋อได้พาว่าที่ชายาอ๋องนั่งฝั่งตรงข้ามกับเธอซูเจ๋อพึ่งหายป่วย ไม่เหมาะที่จะมาร่วมงานสังสรรค์ เพียงแต่ได้ยินว่าเป็นงานเลี้ยงอำลาจักรพรรดิแห่งต้าฉู่ ไม่รู้เพราะเหตุใด เขาก็มาร่วมงานด้วยแล้ว ส่วนจักรพรรดิเป่ยเซี่ยเป็นผู้คัดเลือกว่าที่ชายาอ๋อง งานเลี้ยงเช่นนี้ย่อมต้องมาร่วมด้วยกันเป็นธรรมดาเดิมทีเฉินเสียนคิดจะดื่มเหล้า เมื่อยกขวดเหล้ารินให้ตัวเอง สายตาฝั่งตรงข้ามก็จับจ้องมาที่ขวดเหล้าในมือเธอเฉินเสียนหยุดการกระทำ ทันใดนั้นเธอนึกได้ว่าไม่ดื่มสุรามานานนับปีแล้วเพราะซูเจ๋อเคยบอกให้ดื่มเหล้าน้อยๆหน่อย เธอก็จดจำมาถึงทุกวันนี้จากนั้นเธอวางขวดเหล้าลง เปลี่ยนมาใช้นํ้าชาดื่มคารวะตลอด จนยามนี้นํ้าชาเต็มท้องไปหมด ไม่ค่อยกินอย่างอื่นเท่าไหร่325
ความรู้สึกเช่นนี้มันทรมานกว่าเมาเหล้าเสียอีกนํ้าชามีแต่ทำให้เธอยิ่งมีสติขึ้นเรื่อยๆจักรพรรดิเป่ยเซี่ยเห็นทุกอย่างอยู่ในสายตา กล่าวกับซูเจ๋อกล่าว “อ๋องร่◌ุยก่อนหน้านี้ยังไม่ได้ทำพิธีแต่งงานของเจ้ากับชายาอ๋องร่◌ุย รอพักฟื้นร่างกายอีกสักพักแล้วทำพิธีแต่งงานกันเถอะ”ว่าที่ชายาอ๋องก้มหน้าด้วยความเขินอายซูเจ๋อเลิกคิ้วไม่ตอบทันใดนั้นได้ยินเสียงหัวเราะดังกังวาน ซึ่งเป็นนํ้าเสียงที่มีสติแต่เจือความมึนเมาไว้เล็กน้อย ฟังแล้วไพเราะรื่นหูดุจ
