นคำพูดนั้น และเป่ยเซี่ยก็ตั้งตารอการกลับมาของซูเจ๋อ คิดว่าคงเป็นเด็กน้อยอาเซี่ยนแน่ ๆ อาเซี่ยนอายุยังน้อย หากไม่มีพ่อก็น่าสงสาร ต่ดูเหมือนจะไม่มีเวลาพูดถึงเรื่องนี้ในตอนนี้ และไม่มีที่ว่างให้เขาเข้าไปแทรกแซงการทะเลาะวิวาทระหว่างคนทั้งสอง314
ไม่คิดว่าความโกรธที่จักรพรรดิเป่ยเซี่ยเพิ่งระงับได้กลับขึ้นมาอีกครั้ง เขาคิดว่าเฉินเสียนคนนี้น่ารังเกียจ ไม่เพียงแต่ไม่รู้จักลดละ แต่ยังกระตุ้นความโมโหของเขาซํ้าแล้วซํ้าเล่า หากเขาจะตบหน้าเธอในฐานะที่เป็นผู้อาวุโสกว่าเธอก็คงไม่มากเกินไปใช่ไหม!จักรพรรดิเป่ยเซี่ยโกรธจัด แต่ในท้ายที่สุด เขาก็แค่ยกมือขึ้นและไม่ได้ตบเธอจริง ๆ เขาพูดเพียงอย่างโกรธเคือง “ข้ายังอยู่ และไม่มีทางที่จะยอมให้เขาก้าวเข้าไปในดินแดนของต้าฉู่แม้เพียงก้าวเดียว! ข้าจะพูดอีกครั้งหนึ่ง ข้าเป็นพ่อของท่านอ๋อง ต่อจากนี้ไป อาหารเลิศรส เสื้อผ้าอาภรณ์สวยหรูและจะมีชีวิตที่มั่งคั่งไม่ใช่ยอมเป็นยอมตายเพื่อต้าฉู่ ! ทางที่ดีท่านเลิกคิดไปได้เลย!”
315
