่จวนท่านอ๋องรุ่ย เขาจึงไม่สบายใจ และนำองค์หญิงจาวหยางมาที่จวนท่านอ๋องเพื่อมาดูทันทีที่สองคนพ่อและลูกสาวเดินเข้าไปในเรือน พวกเขาก็ได้ยินเสียงเฉินเสียน “ท่านพ่อท่านแม่ของข้าจากไปเร็ว แต่พวกเขาไม่เป็นแบบท่าน ที่คิดว่าลูก313
ชายที่พลัดพรากจากไปหลายปี ให้เขารู้จักบรรพบุรุษของเขา ก็ทำให้เขามีความสุขงั้นหรือ?”แล้วความทุกข์และความคับข้องใจของเขาล่ะ?เฉินเสียนไม่เข้าใจเพราะเธอรู้สึกแบบเดียวกับซูเจ๋อท่านอ๋องมู่ไม่รู้ว่าจะเกลี้ยกล่อมเขาอย่างไร แต่รู้สึกว่าเขาต้องอธิบายเรื่องนี้ก่อนจึงจะหาทางแก้ไขได้จักรพรรดิเป่ยเซี่ยโกรธจนมีร่องเส้นบนหน้าผากของเขาและกล่าวว่า “ท่านไม่มีคุณสมบัติที่จะมาพูดแบบนี้กับข้า”เฉินเสียนกล่าว “หากเรื่องจริงไม่ได้เป็นแบบที่ข้าพูดไป สามารถยิ้มออกมาได้ทำไมท่านถึงโกรธเคือง ท่านบอกว่าข้าหลอกใช้เขา ให้เขาทำงานหนักเพื่อข้า เป็นวัวเป็นควาย แต่เรื่องที่ข้าเสียใจมากที่สุดในชีวิตของข้าคือ ให้เขาขึ้นเป็นอัครเสนาบดีของต้าฉู่ ตอนนี้ท่านเข้าใจหรือยังว่าการที่ถูกกรีดบาดแผลมีความรู้สึกอย่างไร?”มีคลื่นแห่งความพ่ายแพ้และความเหงาอยู่บนร่างกายของเธอ ซึ่งทำให้จักรพรรดิเป่ยเซี่ยระงับความโกรธของเขาไว้ชั่วคราวและเฉินเสียนยังกล่าวอีกว่า “ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร ข้ามีเหตุผลที่จะพาเขากลับไปให้ได้ ต้าฉู่มีอีกคนที่เหมือนกับข้า เฝ้ารอให้เขากลับไปทุกคืนวัน ข้าสัญญากับเขาไว้แล้ว”ท่านอ๋องมู่ถอนหายใจเมื่อได้ยิ
