ว่าท่านจะคิดอย่างไร แต่ข้ามีเหตุผลของข้า ยังไงก็ต้องพาเขากลับไปที่ต้าฉู่ให้ได้ ไม่ว่าเขาจะอยู่ที่ไหน บนโลกใบนี้ยังมีคนที่รอเขากลับบ้าน”312
“กลับบ้าน” จักรพรรดิเป่ยเซี่ยหัวเราะและกล่าวว่า “ต้าฉู่จะนับเป็นบ้านได้อย่างไร เป่ยเซี่ยต่างหากถึงจะเป็นบ้านของเขา!”เฉินเสียนกล่าว “หากเป่ยเซี่ยคือบ้านของเขา แล้วทำไมตอนนั้นที่เขตชายแดน เดิมทีเขาสามารถกลับเป่ยเซี่ยได้ ทำไมตอนนั้นเขาถึงไม่กลับมากับท่าน?”จักรพรรดิเป่ยเซี่ยสำลักและโกรธมากจนพูดไม่ออกเฉินเสียนกล่าวอีกว่า “หากเป่ยเซี่ยคือบ้านของเขา แล้วทำไมตอนนั้นท่านปล่อยให้เขาระหกระเหินอยู่ข้างนอก อายุยังน้อยแถมยังถูกคนไล่ฆ่า ให้เขาใช้ชีวิตอย่างเร่ร่อนไม่มีที่อยู่อาศัย? ทำไมท่านถึงปล่อยเขาไว้แบบนี้หลายปี?” สีหน้าของจักรพรรดิเป่ยเซี่ยเปลี่ยนไปอย่างมากและมุมตาของเฉินเสียนก็แดง แต่เธอยังคงพูดอย่างเย็นชา“ทำไมท่านถึงทนให้พวกเขาสองแม่ลูกระเหเร่ร่อนอยู่ข้างนอก? ตอนที่เขาสูญเสียท่านแม่ของเขาในวัยเด็ก ท่านอยู่ที่ไหน เขาคนเดียวไม่มีเรี่ยวแรงขุดหลุมฝังศพท่านแม่ของเขา แล้วท่านไปอยู่ที่ไหน คิดว่าท่านคงกำลังยุ่งอยู่กับการเรียกคืนอำนาจภายในเป่ยเซี่ยใช่ไหม”ไม่ว่าจักรพรรดิเป่ยเซี่ยจะสะกิดความเจ็บปวดของเฉินเสียนอย่างไร เขาก็ถูกเฉินเสียนแหย่กลับเข้าไปในความเจ็บปวดที่ลึกที่สุดในหัวใจของเขาท่านอ๋องมู่ได้ยินว่าจักรพรรดิเป่ยเซี่ยเสด็จมาที่จวนท่านอ๋องรุ่ย เฉินเสียนก็อยู่ที
