่งที่จักรพรรดิเป่ยเซี่ยพูดก็ไม่ได้ผิดเลยในช่วงหลายปีที่ซูเจ๋ออยู่ที่ต้าฉู่ เขามักจะทำงานหนักอยู่เสมอ และเขาไม่เคยมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเองเลยเธอต้องการปฏิเสธ เธอต้องการโต้เถียง และเธอดูซีดเซียวและไร้เรี่ยวแรงเกินไปจักรพรรดิเป่ยเซี่ยกล่าวว่า “ข้าไม่สนใจว่าท่านจะคิดอย่างไร ความจริงก็เห็นอยู่ตรงหน้า ใคร ๆ ก็ต่างรับรู้! หากบอกว่าเขาอยู่ที่ต้าฉู่เพื่อช่วยเหลือท่าน เพื่อตอบแทนบุญคุณ งั้นตอนนี้ก็เท่ากับว่าท่านทำสำเร็จแล้ว เรื่องที่จะตอบแทนก็ตอบแทนไปหมดแล้ว ตอนนี้เขากลับมาอยู่ในที่ที่เขาควรจะอยู่แล้ว แต่ท่านกลับมายุ่งวุ่นวายกับเขาไม่ปล่อย ไม่คิดว่ามันไร้ประโยชน์ไปหน่อยหรือ?”เขามองไปที่เฉินเสียนอย่างเย็นชาและดูถูกและกล่าวว่า “หรือท่านยังคิดอยากจะพาเขากลับไปเพื่อทำหน้าที่อัครเสนาบดีที่ต้าฉู่ต่อไป ให้เขาพยายามทำเพื่อท่านทุกอย่าง? ในขณะที่เขาอาจเหลือเพียงลมหายใจสุดท้าย ท่านก็จะใช้ประโยชน์จากเขาจนนาทีสุดท้ายของชีวิตงั้นหรือ?”เฉินเสียนสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วกล่าวว่า “ข้าเพียงแค่ต้องการชดเชย ข้าไม่ต้องการใช้ประโยชน์จากคุณค่าในตัวเขา และข้าก็ไม่ต้องการให้เขาต้องมาทุกข์ทรมานเป็นกังวล ข้าเพียงต้องการใช้ความพยายามทั้งหมดที่ข้ามีทำให้เขามีความสุข ไม่เป็นทุกข์ ข้าเพียงแค่ต้องการชดเชย”เธอเงยหน้าขึ้นและมองไปที่จักรพรรดิเป่ยเซี่ย แม้ว่าคำพูดของเขาจะรุนแรงแต่ดวงตาของเธอไม่สั่นเทา และเธอยังคงแน่วแน่ “ข้าก็ไม่สน
