ซูเจ๋อวางม้วนหนังสือในมือบนโต๊ะเล็ก ๆ ตรงหน้าเขา เอื้อมมือออกไปรับชามยา ดูเหมือนเฉินเสียนไม่อยากจะยื่นถ้วยยาให้แก่เขาเลย เธอนั่งลงข้าง ๆ เขาแล้วหยิบช้อนยาป้อนให้เขาเฉินเสียนอยู่ใกล้เขามาก ซูเจ๋อหลับตาลงทำให้มองเห็นการแสดงออกที่จดจ่อของเธอ เมื่อยามาถึงปาก เขาพูดอย่างอ่อนโยน “ข้ากลัวขม”เฉินเสียนหยุดชะงัก ภายใต้การจ้องมองที่จดจ่อของซูเจ๋อ เธอทดลองชิมยาด้วยตัวเอง และกล่าวว่า “ไม่ขมเลย”ซูเจ๋อเอนหลังพิงหมอนอย่างเกียจคร้านและยิ้มอย่างแผ่วเบา “ท่านป้อนข้าทีละช้อน ๆ ความขมมันก็ค่อย ๆ เข้ามาทีละนิดเหมือนกัน ท่านกำลังเอาคืนที่ครั้งก่อนข้าทำกับท่านใช่ไหม”เฉินเสียนเลิกคิ้วขึ้นและยื่นมือออกไปป้อนยาให้เขา “แล้วท่านจะกินยาไหมถ้าไม่กิน ข้าจะป้อนท่านทีละคำ ใช้ปากป้อนทีละคำแบบนั้น”เมื่อเฉินเสียนป้อนยา ซูเจ๋อก็ดูให้ความร่วมมืออ้าปากกินยาลง เพียงแต่หลังจากได้ยินที่เฉินเสียนพูดเมื่อครู่โดยที่เธอไม่มีอาการหน้าแดงหัวใจเต้นแรง ก็ทำให้ซูเจ๋อสำลัก และไอสองสามครั้งเธอขดริมฝีปากและยิ้มออกมาเล็กน้อย เอนตัวไปข้างหน้า และลูบหลังซูเจ๋ออย่างนุ่มนวลเมื่อลืมตาขึ้น สายตาของเฉินเสียนก็จ้องไปที่ดวงตาของซูเจ๋อโดยไม่ทันตั้งตัว เธอเหมือนถูกเขาดึงดูด เธอยังคงเห็นเงาสะท้อนของเธอในดวงตาของเขา304
อย่างชัดเจน แต่เธอมักจะคิดถึงอารมณ์ที่ลึกซึ้งและลุกโชติช่วงที่เธอคุ้นเคยอยู่เสมอแต่ดวงตาของทั้งสองประสานกันและยังสามารถผสมความรู้สึก
