ที่ต่างกันได้ซูเจ๋อถาม “เมื่อสักครู่ท่านบอกว่า ว่าที่พราชายาไม่ได้เป็นผู้หญิงแบบที่ข้าชอบ งั้นท่านบอกข้ามาสิว่าผู้หญิงแบบไหนที่ข้าชอบ”เฉินเสียนกล่าว “ท่านไม่ได้หลับหรอกหรือ ทำให้ถึงได้ยินที่คนอื่นพูด”ซูเจ๋อกระซิบเบา ๆ “ข้าคิดว่าท่านจะอยู่ข้างนอกแค่ไม่นาน หลังจากนั้นก็จะกลับออกไป เลยไม่ได้คิดจะขัดขืน”หลังจากดื่มยาหนึ่งถ้วยเสร็จ เฉินเสียนก็ผสมนํ้าอุ่นและให้ซูเจ๋อดื่ม เธอกล่าวว่า “ข้าก็แค่ยึดติดเฉพาะกับท่านเท่านั้น” เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วกล่าวอีกว่า“ท่านดูลักษณะแบบข้า เหมือนอย่างที่ท่านชอบไหม?”ซูเจ๋อมองดูใบหน้าของเธอ เธอมีดวงตาเย็นเป็นประกายคู่หนึ่ง และริมฝีปากของเธอไม่ได้สัมผัสกัน ดวงตาของเขาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีเข้มต่อมา เฉินเสียนก็กลายมาเป็นแขกประจำของจวนท่านอ๋องรุ่ยสาวใช้ในเรือนต่างเริ่มคุ้นเคย โดยเฉพาะอย่างยิ่งตั้งแต่ตอนที่เฉินเสียนจัดการว่าที่พราชายาครั้งก่อน สาวใช้ต่างก็ปฏิบัติต่อเธอด้วยความเกรงกลัวและเคารพและเฉินเสียนก็ไม่เห็นว่าที่พราชายามาที่เรือนหลักอีกเลยหลานเอ๋อร์ค้นพบว่าไม่เคยมีใครที่เหมาะกับท่านอ๋อง ไม่ว่าจะพูดคุยหรือเล่นหมากรุกและดื่มชา ราวกับเพียงแค่นั่งอยู่ใกล้หน้าต่าง ก็ดูเหมือนว่าสามารถมีเรื่องให้พูดคุยไม่รู้จบและสนุกสนานได้305
เพราะจักรพรรดินีมีความรู้และมีโลกทัศน์ จึงสามารถช่วยให้เขาเปลี่ยนความเหงาในยามว่างได้ ซูเจ๋อมักเห็นว่าคิ้วของเธอนั้นเรียบและไม่มีร่องคลื่น
