เฉินเสียนยิ้มและกล่าวว่า “หากวันไหนข้าไม่มีเรื่องราวจะพูดคุยกับท่าน ก็คงเหลือแค่เพียงความโหยหาคิดถึง”ซูเจ๋อคงคิดว่าเฉินเสียนเป็นผู้หญิงที่น่าตกใจและไม่เคยปิดบังความรู้สึกของเธอต่อตัวเอง แต่เธอไม่เคยบังคับซูเจ๋อ โดยหวังว่าเขาจะจำอดีตได้โดยเร็วที่สุดเธอไม่ได้พูดถึงเรื่องราวในอดีตระหว่างพวกเขา นับประสาความสิ้นหวังและความเจ็บปวดที่เธอได้รับเมื่อเรื่องราวของคนสองคนถูกจดจำได้เพียงคนเดียวในท้ายที่สุด มันค่อนข้างจะโดดเดี่ยวที่จะพูดออกมาซูเจ๋อใช้นิ้วเรียวของเขาวางคั่นบนหนังสือ และกล่าวว่า “ท่านเป็นจักรพรรดิแห่งอาณาจักรต้าฉู่ ทำไมต้องทำเช่นนี้”เฉินเสียนมองมาที่เขา และพึมพำ “เพราะตลอดชีวิตของข้า รักเพียงแค่ท่านคนเดียวเท่านั้น”ซูเจ๋อใจสั่นกะทันหัน และเขาก็รู้สึกประทับใจเล็กน้อยกับคำพูดของเธอ เขายิ้มอยู่นานและกล่าวว่า “แต่ข้ามีพราชายาแล้ว”“แต่ท่านไม่ได้ชอบเขาไม่ใช่หรือ และท่านก็ไม่ได้เต็มใจที่จะแต่งงานกับเขาผู้หญิงคนนั้นเป็นเพียงแค่คนที่จักรพรรดิเป่ยเซี่ยมอบให้แก่ท่าน”แม้ว่าเขาจะไม่ชอบ แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ไม่ปฏิเสธ ก่อนหน้านั้นที่ว่าที่พระชายาเข้ามาที่เรือนของเขา เขาก็ปล่อยไป ดูเหมือนว่าสำหรับเขาแล้ว การได้ใครมาเป็นพราชายา ไม่ได้เป็นเรื่องสำคัญใด ๆ เลย306
ซูเจ๋อไม่ตอบสักพัก บางทีเขาอาจกำลังพิจารณาอยู่ว่าจะพูดออกมาอย่างไรดีเพื่อไม่ทำให้เฉินเสียนเสียใจมีแสงวาบอยู่ข้างหน้า เฉินเสียนไม่สามารถอ่านควา
